In Suriname leeft nog altijd bij een groot deel van de bevolking het idee dat fluiten in de avond beter vermeden kan worden.
Volgens trendwatcher, lifestyleanalist en opiniemaker Patricia Wong is deze overtuiging diep verankerd in de Surinaamse cultuur en wordt die nog steeds van generatie op generatie doorgegeven.
Veel ouderen waarschuwen jongeren dat fluiten na zonsondergang negatieve gevolgen kan hebben, zoals het aantrekken van geesten of het veroorzaken van onrust.
Hoewel sommigen dit zien als puur bijgeloof, merkt Wong op dat het voor anderen een serieuze leefregel blijft. “Zelfs mensen die zeggen er niet volledig in te geloven, houden er vaak toch rekening mee,” legt zij uit.
Traditie en gedrag blijven verweven
Volgens Wong ligt de kracht van deze overtuiging in de combinatie van traditie en opvoeding. Kinderen krijgen al op jonge leeftijd te horen dat fluiten in de avond niet gewenst is, vaak zonder uitgebreide uitleg. Daardoor blijft het idee hangen, ook op latere leeftijd.
Tegelijkertijd wijst zij erop dat er ook praktische verklaringen mogelijk zijn. In de avonduren is het rustiger en dragen geluiden verder.
Fluiten kan dan sneller als storend of zelfs verontrustend worden ervaren door anderen in de omgeving. “Het kan dus ook een subtiele manier zijn geweest om rekening te houden met de rust van anderen,” aldus de trendwatcher.
Oude overtuigingen in moderne tijd
Het opvallende is dat dit soort overtuigingen blijven bestaan, ondanks de moderne ontwikkelingen in de samenleving. Volgens Wong toont dit aan hoe sterk culturele invloeden kunnen zijn in het dagelijks gedrag van mensen.
Of het nu wordt gezien als bijgeloof of als respect voor traditie, fluiten in de avond blijft in Suriname een onderwerp waar velen bewust of onbewust rekening mee houden.
