Wanneer de nacht valt, zou rust vanzelfsprekend moeten zijn in woonwijken. Toch lijkt stilte steeds vaker een zeldzaamheid te worden.
In buurten waar mensen vroeg op moeten, kinderen proberen te slapen en ouderen behoefte hebben aan kalmte, dreunen geluidsinstallaties tot diep in de nacht door.
Wat voor sommigen ontspanning is, voelt voor anderen als pure uitputting.
Na tienen verandert muziek in overlast
Harde muziek stopt niet bij de erfgrens. De bas trekt door muren, ramen en deuren alsof ze van papier zijn. Slapen lukt nauwelijks en gesprekken binnenshuis worden overstemd.
Gezinnen liggen wakker, kinderen schrikken op en werkenden beginnen de volgende dag al vermoeid. Het wrange is dat veel bewoners zich niet durven uitspreken.
De angst voor ruzie of escalatie houdt mensen stil, terwijl de frustratie zich opstapelt.
Gebrek aan respect sloopt de buurt
Slaapgebrek heeft gevolgen. Het tast het humeur aan, verstoort concentratie en vergroot stress. Kleine irritaties groeien uit tot diepe ergernis en de onderlinge band in de straat brokkelt af.
Een buurt waar mensen structureel slecht slapen, verliest haar gezelligheid en gevoel van veiligheid. Het probleem is niet muziek op zich, maar het gebrek aan respect voor tijd en omgeving.
Vrijheid stopt waar andermans rust begint
Niemand zegt dat muziek verboden moet worden. Maar na een bepaald uur hoort het volume omlaag. Wie wil genieten, kan een koptelefoon gebruiken of rekening houden met buren.
Nachtrust is geen luxe voor een paar mensen, maar een basisrecht voor iedereen. Samenleven betekent soms inleveren. Wie dat weigert, kiest bewust voor overlast. En dat is geen vrijheid, dat is egoïsme.
J. Kerto
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
