De regering kondigt voor maart 2026 een grootschalige onderwijsconferentie aan, bedoeld om te komen tot een nieuw financieringsmodel en een raamwet voor het Surinaamse onderwijs.
Maar terwijl president Jennifer Simons tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen dit als een “structurele modernisering” presenteert, blijft de centrale vraag onbeantwoord: waarom blijven onderwijsconferenties dé Surinaamse traditie die zelden tot echte verandering leidt?
Want zolang werkdruk, lage salarissen en structureel wanbeheer niet worden aangepakt, blijft elke conferentie een papieren overwinning.
De zoveelste conferentie of daadwerkelijk een keerpunt?
Suriname kent een lange geschiedenis van beleidsrondes, consultaties en conferenties die steevast worden aangekondigd als historisch, en net zo vaak eindigen als rapporten in laden.
De conferentie van maart 2026 dreigt in diezelfde val te lopen als:
-
de basisproblemen niet concreet worden benoemd,
-
er geen deadlines en verplichtingen komen,
-
er opnieuw meer wordt vergaderd dan uitgevoerd.
Zonder harde besluiten blijft “organisatie van een conferentie” een doel op zichzelf in plaats van een middel.
Een raamwet en financieringsmodel zijn nodig — maar niet genoeg
De regering wil toewerken naar:
-
een nieuwe raamwet,
-
een vernieuwd financieringsmodel,
-
meer kwaliteit en duurzaamheid,
-
een sterkere positie van de leerkracht.
Op papier klinkt dat uitstekend. Maar wetten en modellen lossen alleen iets op als de uitvoering en financiering realistisch zijn.
Suriname kent talloze voorbeelden van goed bedoelde wetgeving die nooit is geïmplementeerd — simpelweg omdat scholen geen middelen, mensen of begeleiding kregen.
Het salarisvraagstuk: een discussie zonder uitzicht
President Simons benadrukte dat er geen plotselinge grote salarisverhoging komt, omdat dat volgens haar de koers zou beïnvloeden.
Dat argument klinkt technisch, maar verhult iets pijnlijkers: leerkrachten in Suriname verdienen vandaag onvoldoende om waardig te leven, laat staan om gemotiveerd en duurzaam in het beroep te blijven.
Een gefaseerde aanpak kan verstandig zijn, maar het mag niet worden gebruikt als excuus voor uitstel. De realiteit is dat veel leerkrachten:
-
afhaken of vertrekken,
-
bijklussers worden om rond te komen,
-
structurele demotivatie ervaren.
Een onderwijsrevolutie zonder een eerlijke beloningsstructuur is geen revolutie, maar een façade.
Professionele eisen verhogen? Ja, maar dan ook professionele middelen
De president stelt hoge professionele eisen aan leerkrachten.
En dat is terecht. Maar professionalisering vereist:
-
training,
-
begeleiding,
-
materiaal,
-
infrastructuur,
-
moderne leermiddelen.
Zonder dat pakket worden “hogere eisen” slechts een extra last op schouders die nu al gebukt gaan onder werkdruk.
Een conferentie heeft alleen waarde als de regering durft te kiezen
De komende maanden moeten uitwijzen of de conferentie van 2026:
A) een inhoudelijke hervorming wordt,
waarin de overheid middelen vrijmaakt, professionals echt betrekt, en duidelijke verplichtingen vastlegt,
of
B) een symbolische bijeenkomst,
waar vooral wordt gepresenteerd, maar nauwelijks wordt veranderd.
De samenleving, de scholen en vooral de kinderen kunnen niet nog een verloren conferentie dragen.
Suriname heeft geen behoefte aan wéér een rapport, wéér een kader, wéér een consultatieronde.
Het land heeft behoefte aan daden.
H. Smeltz
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
