Er klinkt opnieuw scherpe kritiek op de VHP.
In een ingezonden stuk dat naar GFC Nieuws is gestuurd stelt Gilmar Macnack dat de partij zich nu voordoet als beschermer van de rechtsstaat, terwijl haar eigen verleden volgens hem bol staat van willekeur, corruptie en machtsmisbruik.
Hij noemt de huidige waarschuwingen van de VHP daarom niets minder dan een wrange grap. Macnack schrijft het volgende.
De VHP als redder van de rechtsstaat? Een wrange grap!!
De VHP waarschuwt tegenwoordig luid voor de afbrokkelende rechtsstaat en de trias politica.
Mooie woorden, maar ze klinken cynisch uit de mond van de partij die zelf de grondwet vertrapte, staatsbesluiten uit haar mouw schudde zonder enige wettelijke basis, de pers intimideerde en een cultuur van nepotisme, corruptie en pure zelfverrijking tot norm verhief.
De hypocrisie druipt ervan af. Want terwijl de partij zich nu voordoet als heilige verdediger van recht en orde, herinnert het volk zich nog hoe burgers en critici met koloniale wetten de mond werden gesnoerd en hoe het strafrecht gretig werd ingezet om politieke tegenstanders te breken.
Het strafrecht was geen instrument van waarheidsvinding, maar een politiek wapen, aangereikt door de VHP en gebruikt door een volgzaam Openbaar Ministerie en een rechterlijke macht die veel te vaak op schoot kroop bij de macht.
Daar ligt dan ook de kern van dit probleem. Rechters en het OM horen zich niet te laten misbruiken door politieke partijen. Hun taak is waarheidsvinding en rechtspraak op basis van feiten, bewijzen en het legaliteitsbeginsel – nooit op basis van aannames, suggesties of partijpolitieke meningen.
Beleidskeuzes horen thuis in de bestuurlijke en politieke sfeer, niet in de strafrechtzaal, tenzij glashelder wetten worden geschonden.
Dat de VHP nu roept om rechtsbescherming is op zichzelf terecht, maar uit haar mond is het ongeloofwaardig. Als oppositie mag men kritiek leveren, maar dat wist niet schoon wat men zelf besmeurde.
Zolang instituties zich pliant opstellen en zolang partijen als de VHP rechten slechts verdedigen wanneer het hen uitkomt, blijft de Surinaamse rechtsstaat gegijzeld.
Wat nodig is, is geen hypocriete preek, maar een rechterlijke macht en een OM die eindelijk durven te staan voor de waarheid en voor de burger – en niet langer voor de partijpolitiek.
