Het is ronduit belachelijk hoe er met twee maten gemeten wordt in Suriname wanneer het gaat om de politieke ambities van Richano Santokhi, de zoon van president Chan Santokhi.
Terwijl het voor velen geen probleem lijkt te zijn dat Ronnie Brunswijk openlijk verkondigt president te willen worden, breekt er een storm van kritiek los zodra Richano Santokhi dezelfde ambitie toont.
Waarom deze hypocrisie?
Laten we de feiten onder de loep nemen. Richano Santokhi beschikt over een indrukwekkende internationale opleiding en spreekt vloeiend Nederlands, Engels en Spaans.
Zijn wereldwijde ervaringen hebben hem een brede visie en een verfijnd begrip van geopolitieke kwesties gegeven. Dit zijn kwaliteiten die nodig zijn voor een moderne leider.
Vergelijk dat met Ronnie Brunswijk wiens taalvaardigheid aanzienlijk te wensen overlaat. Brunswijk heeft niet alleen een beperkt taalbegrip, maar draagt ook de zware last van een internationaal opsporingsbevel.
Dit betekent dat hij niet vrij de wereld kan rondreizen zonder juridische complicaties. Hoe kan iemand met zulke beperkingen Suriname effectief vertegenwoordigen op het wereldtoneel?
Richano daarentegen kan zich zonder enige belemmering over de hele wereld bewegen, wat hem in staat stelt om diplomatieke banden te versterken en Suriname in een positief daglicht te zetten.
Zijn achtergrond en kwaliteiten tonen aan dat hij in geen enkel opzicht onderdoet voor Brunswijk, integendeel hij overtreft hem op bijna elk vlak.
Het is tijd om objectief te kijken naar wat Suriname nodig heeft in een leider. Niet populisme en schandalen, maar integriteit, kennis en een brede wereldvisie.
Richano belichaamt deze eigenschappen en verdient daarom serieus overwogen te worden als toekomstige president van ons land.
K. Sital
