Honderd toegewijde militairen ontvingen onlangs medailles voor hun 10- en 15-jarig dienstverband tijdens een ceremonie in de multifunctionele zaal van het Ministerie van Defensie.
Hoewel deze eerbetuiging hun jarenlange dienst terecht erkent, blijft de onderliggende vraag: Wat wordt er gedaan om het leger als geheel te versterken?
Als deze ceremonie wordt gepresenteerd als een bewijs dat er veel is gedaan voor Defensie, dan verdient dat enige kritiek. Want hoe indrukwekkend de ceremonie ook lijkt, de werkelijkheid is dat het Surinaamse leger kampt met een ernstig gebrek aan middelen.
Basisbenodigdheden zoals wapens, uniformen en schoeisel zijn schaars, en militaire infrastructuur voldoet vaak niet aan de minimale eisen. Zelfs een wapenkamer die onvoldoende is uitgerust voor tien militairen zegt genoeg over de uitdagingen waarmee Defensie te maken heeft.
De focus op decoraties, hoe goed bedoeld ook, kan worden gezien als een poging om de publieke perceptie te beïnvloeden.
Het creëert de indruk van vooruitgang, terwijl de structurele problemen onopgelost blijven. Dit is vooral zorgwekkend in een tijd waarin de veiligheid van ons grondgebied, zoals bij Tigri, afhankelijk is van een goed uitgeruste en functionerende militaire macht.
Hoe kunnen we onze soevereiniteit verdedigen als we niet eens genoeg middelen hebben om een effectieve aanwezigheid te waarborgen in strategische gebieden?
Militaire ceremonieën en medailles zijn belangrijk voor moreel en erkenning, maar ze mogen geen substituut zijn voor echte hervormingen.
De militaire sector verdient meer dan politieke shows; het heeft behoefte aan langetermijninvesteringen, strategische planning en een duidelijke visie op hoe het leger het land effectief kan beschermen.
De huidige aanpak laat een bittere nasmaak achter. De uitdagingen waarmee het leger kampt, zoals het materiaaltekort en het gebrek aan voldoende troepen, vragen om een serieuze aanpak in plaats van oppervlakkige symboliek.
Ben M.D.
