OPINIE- Het is wederom aan het licht gekomen dat veel personen in Suriname, inclusief activisten, luidruchtig zijn in hun verzet tegen het beleid van de regering Santokhi.
Dit is vooral zichtbaar bij de acties van vakbonden. Maar op het moment dat er daadwerkelijk actie vereist is, lijkt het alsof deze stemmen verdwijnen, met de staart tussen de benen en tevreden met minimale toezeggingen.
Dit patroon is niet nieuw. In Suriname is er een trend van veel praten, bluf en geblaf, maar als het op standvastigheid aankomt, blijken velen slechts ‘papieren tijgers’ te zijn.
Deze afwezigheid van echte standvastigheid maakt het voor politieke figuren mogelijk om vrijelijk te handelen. De weerstand, hoewel vocaal, mist de duurzaamheid om werkelijke veranderingen teweeg te brengen.
Het is teleurstellend dat in de Surinaamse politieke en sociale arena, de actie vaak beperkt blijft tot woorden. Er is veel gebluf, maar weinig echte daadkracht.
Dit geeft ruimte aan politieke leiders om te doen wat ze willen, zonder serieuze gevolgen te hoeven vrezen van de kant van hun tegenstanders.
Het is hoog tijd dat er een verschuiving plaatsvindt van louter retoriek naar concrete acties en volhardend verzet.
