Suriname moet actiever inzetten op het aantrekken van buitenlandse migranten om de economie een impuls te geven.
Zakenman Geor Hering stelt dat het land gebaat is bij een gerichte strategie om mensen uit onder meer China, Nederland en Cuba te interesseren voor emigratie naar Suriname.
In gesprek met GFC Nieuws geeft hij aan dat de Surinaamse economie behoefte heeft aan hardwerkende mensen met een sterke ondernemersmentaliteit en intellectuelen.
Volgens hem kan een toestroom van gemotiveerde nieuwkomers zorgen voor meer bedrijvigheid, innovatie en werkgelegenheid.
Hij legt uit dat Suriname historisch gezien altijd een land is geweest waar verschillende culturen samenkomen en elkaar versterken.
Verschillende kwaliteiten per groep
Volgens Hering brengen Chinezen vaak een sterke handelsgeest, discipline en doorzettingsvermogen mee. Hij wijst erop dat Chinese ondernemers wereldwijd bekendstaan om hun inzet en vermogen om zelfs in moeilijke omstandigheden succesvolle bedrijven op te bouwen.
Nederlanders daarentegen zouden volgens hem waardevolle kennis en ervaring kunnen inbrengen op het gebied van organisatie, technologie en bestuur.
Door hun achtergrond en opleiding kunnen zij bijdragen aan het verbeteren van structuren binnen bedrijven en instellingen in Suriname.
Cubanen staan bekend om hun veerkracht en creativiteit, stelt de entrepreneur. Hij ziet vooral kansen in sectoren zoals gezondheidszorg, bouw en sport, waar Cubaanse professionals internationaal een goede reputatie hebben opgebouwd.
De schaduwkant: Waarom migratie geen ‘quick fix’ is
Hoewel de visie van Geor Hering kansen biedt, waarschuwen critici dat een eenzijdige focus op het aantrekken van buitenlands talent elders in de regio tot onvoorziene problemen heeft geleid. Zonder een ijzersterk wettelijk kader en investeringen in de eigen bevolking, kan migratie juist voor nieuwe spanningen zorgen.
Panama wordt vaak als succesverhaal aangehaald vanwege het ‘Friendly Nations Visa’, dat duizenden kapitaalkrachtige migranten en ondernemers trok. De economie groeide, maar de lokale bevolking betaalde de prijs.
In Panama-Stad stegen de vastgoedprijzen en de kosten voor levensonderhoud zo explosief dat de gemiddelde Panamaan uit zijn eigen stad werd verdrongen.
Er ontstond een scherpe scheiding tussen de luxe wijken van de nieuwkomers en de verpauperde buitenwijken, wat leidde tot sociale onrust en protesten tegen de groeiende ongelijkheid.
