Uit een analyse van GFC Nieuws blijkt dat de vele woningbouwprojecten die door opeenvolgende regeringen met veel bombarie zijn aangekondigd, in de praktijk nauwelijks succesvol zijn gebleken.
De beloofde uitbreiding van betaalbare woningen in Suriname is volgens de bevindingen nooit structureel van de grond gekomen.
Het gevolg is dat een groeiende groep Surinamers, zelfs op latere leeftijd, genoodzaakt is om bij ouders of andere familieleden te blijven wonen. Voor velen is zelfstandig wonen simpelweg niet haalbaar geworden.
Hoge huren en lage inkomens vergroten probleem
Een belangrijk knelpunt is de verhouding tussen inkomens en huurprijzen. Werknemers geven aan dat het huren van een degelijke woning in Paramaribo voor hen financieel onbereikbaar is.
Voor een degelijke woning wordt al snel een bedrag van rond de 400 euro per maand gevraagd, wat in sommige gevallen neerkomt op vrijwel het volledige salaris van een werkende.
Daar komt bij dat huurprijzen vaak in euro’s worden vastgesteld, terwijl inkomsten doorgaans in Surinaamse dollars worden verdiend.
Dit vergroot de druk op huishoudens en maakt het nog moeilijker om zelfstandig een woning te bekostigen.
Structureel probleem zonder duidelijke oplossing
De situatie wijst volgens het onderzoek van GFC erop dat het woningbeleid van de afgelopen decennia onvoldoende resultaat heeft opgeleverd.
Hoewel plannen regelmatig zijn gepresenteerd, is het aanbod van betaalbare woningen achtergebleven bij de vraag.
Hierdoor blijft de druk op gezinnen toenemen en groeit de afhankelijkheid van familieverbanden. Zonder gerichte en effectieve maatregelen lijkt de woningproblematiek zich verder te verdiepen.
