De groeiende verontwaardiging in de samenleving over de enorme salarisverschillen tussen onderwijsgevenden en leden van De Nationale Assemblee is begrijpelijk en terecht.
De recente cijfers zijn confronterend:
Leerkracht: SRD 13.000 per maand
Docent VWO: SRD 17.000 per maand
Universiteitsdocent: SRD 30.000 per maand
DNA-lid (zonder specifieke scholingseis): SRD 130.000 per maand
Deze vergelijking is meer dan een financieel vraagstuk. Het is een morele en politieke keuze die blootlegt welke sectoren een land werkelijk waardeert.
Wie bouwt de toekomst van Suriname?
Leerkrachten en docenten dragen de verantwoordelijkheid voor de vorming van de toekomstige generatie. Zij onderwijzen kinderen, ontwikkelen kritisch denkvermogen, en leggen de basis voor wetenschap, technologie, bestuur en economie. Zonder onderwijs geen artsen, ingenieurs, juristen, ondernemers of beleidsmakers.
Toch worden juist deze sleutelpersonen structureel ondergewaardeerd in het beloningssysteem van de staat.
Het contrast met de salarissen van DNA-leden is schrijnend. Assembleeleden ontvangen een salaris dat vele malen hoger ligt dan dat van hoogopgeleide academici, terwijl er geen specifieke scholingsvereisten gelden voor het bekleden van deze functie.
Dit roept een fundamentele vraag op: hecht Suriname meer waarde aan politieke macht dan aan kennis en educatie?
Symboliek en maatschappelijke boodschap
Salarissen zijn niet alleen een beloningsmechanisme, maar ook een symbolische uitdrukking van nationale prioriteiten.
Wanneer parlementariërs vele malen meer verdienen dan onderwijsprofessionals, stuurt de staat een krachtige boodschap uit: politiek loont, onderwijs niet.
Die boodschap is gevaarlijk in een land dat juist ontwikkeling, innovatie en menselijke capaciteit nodig heeft om vooruit te komen.
Gevolgen voor het onderwijs en de samenleving
De structurele onderwaardering van onderwijs leidt tot demotivatie, uitstroom van talent, en brain drain. Jongeren kiezen minder snel voor het onderwijsberoep, terwijl ervaren docenten vertrekken naar het buitenland of andere sectoren.
Op lange termijn ondermijnt dit de kwaliteit van het onderwijs, vergroot het ongelijkheid en verzwakt het de fundamenten van de samenleving.
De roep om herwaardering wordt luider
De groeiende discussie op sociale media en binnen maatschappelijke organisaties is een signaal dat niet genegeerd mag worden. De roep om herwaardering van het onderwijs is geen luxe, maar een noodzaak.
Herwaardering betekent niet alleen woorden, maar concrete beleidskeuzes: betere salarissen, structurele investeringen en respect voor de onderwijsprofessional.
Een keuze voor de toekomst
Suriname staat voor een duidelijke keuze. Blijven we een systeem in stand houden waarin politieke functies financieel worden beloond boven kennis en educatie? Of kiezen we ervoor om onderwijs werkelijk centraal te stellen als motor van nationale ontwikkeling?
De manier waarop een land zijn leerkrachten behandelt, zegt alles over hoe het zijn toekomst ziet.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
