Opiniemaker en politiek-analist D. Karamat-Ali fileert de lofrede van dr. Ashwin Ramcharan op Ronnie Brunswijk als historisch onjuist en politiek misleidend.
Brunswijk wordt volgens hem ten onrechte als held verheerlijkt, terwijl hij medeverantwoordelijk is voor wanbeleid.
Hieronder het stuk van Karamat-Ali
In reactie op de uitgebreide lofrede van dr. Ashwin Ramcharan aan het adres van Ronnie Brunswijk en diens weigering om het regeerakkoord te tekenen, komt opiniemaker en politiek-analist D. Karamat-Ali met een scherpe tegenreactie: “Wie Brunswijk nu afschildert als een man van principes, moet ofwel onder een steen hebben geleefd of met opzet de waarheid negeren.”
Karamat-Ali noemt Ramcharans stelling dat Brunswijk ‘democratie redde’ tijdens de Binnenlandse Oorlog een “historische verdraaiing”. “Niemand ontkent dat Brunswijk een rol speelde in de strijd tegen het militaire regime, maar dat betekent niet dat hij sindsdien het pad van democratische integriteit heeft bewandeld. Integendeel”.
Volgens Karamat-Ali is het misplaatst om Brunswijk nu te verheerlijken als principieel leider, terwijl zijn partij ministeries bestuurde waar chaos, wanbeheer en vriendjespolitiek hoogtij vierden.
“We kunnen de feiten niet negeren: van nepotisme tot het aanstellen van familie tot het niet leveren van één noemenswaardig beleidsresultaat in vijf jaar tijd. Waar was toen zijn politieke moed, zijn visie?”
Ook de kritiek van Ramcharan op het regeerakkoord noemt Karamat-Ali deels terecht, maar hypocriet in context. “Ja, het akkoord is vaag op koopkracht en koersbeheersing, maar de ABOP heeft die problemen de afgelopen vijf jaar mee veroorzaakt. Zij heeft met haar vingers in de staatskas gezeten, maar nu plots de handen in onschuld wassen?”
Over de vergelijking met Venetiaan is Karamat-Ali vlijmscherp: “Venetiaan stond voor soberheid, plichtsbesef en dienstbaarheid. Brunswijk staat voor macht, status en bescherming tegen politieke afrekening. Dat iemand als Ramcharan de naam van Venetiaan aan Brunswijk verbindt, is intellectuele kapitaalvernietiging.”
Ten aanzien van het pleidooi voor een VHP-ABOP-combinatie en dat Brunswijk dient als ‘bruggenbouwer’, stelt Karamat-Ali: “Een brug bouwen naar waar? Naar een herhaling van het wanbeleid dat we net proberen af te sluiten? De enige brug die Brunswijk bouwde, was die tussen staatsmiddelen en privébelangen.”
Tot slot roept Karamat-Ali het volk op om zich niet langer te laten misleiden door politieke rookgordijnen en retoriek: “Wat Suriname nodig heeft, is geen leiders die kapotte blokfluiten eisen of wachten tot ze een drum krijgen, maar mensen die weten wanneer het tijd is om het hele orkest te vervangen.”
