Wanneer het over Surinamers in Nederland en bijstandsuitkeringen gaat, gaat de discussie regelmatig over één vraag: willen mensen wel werken? Ik vind dat een te beperkte benadering.
Een minstens zo belangrijke vraag is wat er gebeurt wanneer iemand jarenlang afhankelijk blijft van een uitkering en maar moeilijk de weg naar financiële zelfstandigheid terugvindt.
Een bijstandsuitkering is noodzakelijk voor mensen die tijdelijk geen ander inkomen hebben.
Daar moet niemand zich voor schamen. Maar tijdelijke ondersteuning mag naar mijn mening nooit ongemerkt veranderen in een situatie waarin iemand jarenlang weinig perspectief op verbetering ervaart.
Verantwoordelijkheid bij Nederlandse samenleving
Juist daar ligt een belangrijke verantwoordelijkheid bij de Nederlandse samenleving. Wie aantoonbaar wil werken, moet niet alleen worden aangesproken op zijn verantwoordelijkheid, maar ook daadwerkelijk geholpen worden om werk te vinden dat aansluit bij opleiding, ervaring en mogelijkheden.
Voor Surinamers in Nederland kan dat extra belangrijk zijn. Sommige mensen beschikken over jarenlange werkervaring, diploma’s of vaardigheden die in Nederland onvoldoende worden benut.
Dan is het zonde wanneer iemand jarenlang thuiszit terwijl er mogelijkheden zijn om die kennis opnieuw in te zetten.
Werk betekent meer dan alleen een salaris
Een baan brengt immers meer dan alleen inkomen. Werken kan zorgen voor sociale contacten, structuur, zelfstandigheid en het gevoel opnieuw ergens aan bij te dragen.
Daarom zou de discussie over bijstand minder moeten draaien om veroordelen en meer om de vraag hoe mensen daadwerkelijk vooruit kunnen komen.
Een goed sociaal stelsel vangt mensen op wanneer dat nodig is, maar helpt hen vervolgens ook om weer op eigen benen te staan. Dat lijkt mij uiteindelijk beter voor iedereen.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
