Wie in Suriname een aannemer, elektricien, timmerman, loodgieter of tegelzetter zoekt, hoort vaak dezelfde verhalen.
Afspraken die niet worden nagekomen, projecten die uitlopen en vaklieden die moeilijk bereikbaar zijn.
Naar aanleiding van een recente column van Ida Thornhill rijst daarom een interessante vraag: waarom bestaat er in Suriname eigenlijk geen breed gebruikt recensiesysteem voor vakmensen, zoals dat in Nederland wel het geval is?
Klachten zijn er genoeg, maar blijven vaak informeel
Thornhill schreef dat een deel van de bouwsector zich volgens haar in een luxepositie bevindt door het grote tekort aan vakmensen.
Daardoor zouden sommige klanten zich genoodzaakt voelen om zich aan te passen aan de vakman, in plaats van andersom.
Opvallend genoeg bestaan er in Suriname wel veel klachten, maar weinig centrale plekken waar die structureel worden vastgelegd.
Consumenten delen hun ervaringen vaak met familie, vrienden of via Facebookgroepen. Die berichten zorgen soms voor discussie, maar verdwijnen meestal snel uit beeld.
Nieuwe klanten hebben daardoor weinig mogelijkheden om vooraf te controleren hoe betrouwbaar een vakman werkelijk is.
Kleine samenleving speelt mogelijk een rol
Een verklaring kan zijn dat Suriname een relatief kleine samenleving is. Veel mensen kennen elkaar direct of via via.
Een openbare negatieve beoordeling kan daardoor sneller leiden tot persoonlijke spanningen of conflicten. Sommige klanten kiezen er daarom voor om niet publiekelijk te klagen, zeker wanneer zij diezelfde vakman in de toekomst misschien opnieuw nodig hebben.
Nederland kiest voor transparantie
In Nederland zijn platforms zoals Werkspot en Trustoo uitgegroeid tot belangrijke hulpmiddelen voor consumenten. Klanten kunnen daar beoordelingen achterlaten en ervaringen vergelijken voordat zij een opdracht verstrekken.
Dat systeem is niet perfect. Ook in Nederland bestaan klachten over aannemers, klusbedrijven en loodgieters. Toch maakt een openbaar reviewsysteem het moeilijker voor slechte dienstverlening om jarenlang onopgemerkt te blijven.
Daarnaast besteden Nederlandse consumentenprogramma’s regelmatig aandacht aan misstanden en oplichting, waardoor reputatieschade een grotere rol speelt.
Tijd voor een Surinaans reviewsysteem?
Voorstanders stellen dat een onafhankelijk recensieplatform kan bijdragen aan meer transparantie, betere dienstverlening en meer concurrentie.
Tegenstanders vrezen dat valse klachten of persoonlijke conflicten het systeem kunnen misbruiken.
Toch blijft de vraag interessant: zou een Surinaanse versie van een platform voor vakmensen consumenten beter kunnen beschermen?
En zijn sommige vaklieden misschien terughoudend tegenover recensies omdat kwaliteit, betrouwbaarheid en klanttevredenheid dan veel zichtbaarder worden?
