Op elke werkplek heb je collega’s met wie je klikt en collega’s met wie dat minder het geval is. Dat is normaal, want niet iedereen past bij elkaar.
Maar ik kan me nog goed herinneren hoe mijn boezemvriendin, met wie ik al vanaf school bevriend ben, keihard met haar neus op de feiten werd gedrukt.
Toen we jong waren, dachten we dat schoolvrienden echte vrienden waren, ook buiten school.
Je deelde je eten, hielp elkaar met huiswerk en lachte samen om van alles.
Dus toen mijn vriendin een collega op haar werk vond met wie het goed klikte, dacht ze hetzelfde.
Ze spraken zelfs af buiten werk, aten samen en bespraken van alles. Maar toen kwam de klap.
Op een dag deed zich een kans voor op werk – een betere functie waar ze al een tijdje op hoopte.
Maar voordat ze haar mond kon open doen bij de baas, was haar “vriendin” haar net voor.
Zonder iets te zeggen had die collega zichzelf naar voren geschoven en mijn vriendin stond met lege handen. Het voelde als een mes in de rug.
“Collega’s zijn geen vrienden,” zei ze tegen me, hoofdschuddend. “Op werk is iedereen voor zichzelf.”
Het is een harde les die velen pas leren als het te laat is. Werk is werk, en vriendschap is vriendschap. Soms kan het samengaan, maar vaak niet.
Dus als je een klik hebt met een collega, geniet ervan, maar hou altijd één ding in je achterhoofd: op werk blijft iedereen toch een beetje op zijn eigen hachje letten.
Foto ter illustratie.
