De voorzitter van De Nieuwe Leeuw (DNL), Dharmvir Mungra, heeft scherpe kritiek geuit op recente uitlatingen van politici en met name een DNA-lid, die het structurele tekort aan rechters aangrijpen als excuus om het systeem van de Procureur-Generaal (PG) te willen veranderen.
Volgens Mungra is het tekort aan rechters een oud en bekend probleem, dat al jarenlang speelt en waarvoor opeenvolgende regeringen onvoldoende structurele oplossingen hebben geboden.
“Dit tekort kan en mag onmogelijk dienen als rechtvaardiging om nu plotseling de kern van het Openbaar Ministerie ter discussie te stellen,” stelt hij.
Eén onafhankelijke PG is een bewuste keuze van de rechtsstaat
Het voorstel om één onafhankelijke Procureur-Generaal te vervangen door een college van meerdere PG’s noemt Mungra geen modernisering, maar een doorzichtige poging tot machtspolitiek.
“Juist om politieke inmenging te voorkomen, is ooit bewust gekozen voor één onafhankelijke PG,” aldus Mungra. “Die positie vormt een hoeksteen van de scheiding der machten.
Een college van PG’s opent de deur naar partijpolitieke benoemingen, waarbij elke politieke groepering haar ‘eigen’ PG naar voren kan schuiven.”
Volgens DNL betekent dit onvermijdelijk de politisering van het vervolgingsbeleid, met verstrekkende gevolgen voor de rechtsstaat.
Meer PG’s betekent niet meer onafhankelijkheid
Mungra benadrukt dat het aantal PG’s niets zegt over onafhankelijkheid.
“Men kan honderd PG’s benoemen, maar als zij politiek gelieerd zijn, is de onafhankelijkheid alsnog verdwenen,” waarschuwt hij. “Wie zonder bewijs en zonder noodzaak dit systeem wil wijzigen, ondermijnt bewust de rechtsstaat.”
Het debat, zo stelt hij, gaat dan ook niet over efficiëntie of doorlooptijden, maar over macht.
De voorzitter van DNL waarschuwt voor een gevaarlijke precedentwerking. “Vandaag gaat het om de Procureur-Generaal. Morgen wellicht om de opperrechters. Wie macht boven rechtsstatelijke waarborgen stelt, tast de fundamenten van de democratie aan.”
Volgens Mungra is dit een glijdende schaal die, indien niet tijdig gestopt, leidt tot het volledig uithollen van onafhankelijke instituties.
Absurditeit van de redenering blootgelegd
Mungra noemt de redenering van de zogenoemde hervormers bovendien innerlijk tegenstrijdig en absurd.
“Als een college werkelijk beter zou functioneren dan één onafhankelijke functionaris, waarom stellen we dan geen college van presidenten aan? Of een college van parlementsvoorzitters?” vraagt hij retorisch.
Volgens DNL is het duidelijk dat het hier niet gaat om bestuurlijke verbetering, maar om politieke controle over het Openbaar Ministerie, vermomd als hervorming.
De Nieuwe Leeuw benadrukt dat hervormingen in de rechtspleging noodzakelijk zijn, maar dat deze nooit mogen leiden tot aantasting van onafhankelijkheid, checks and balances en de scheiding der machten.
“Een rechtsstaat moet politici begrenzen, niet andersom,” besluit Mungra.
