Het visumbeleid van de Nederlandse ambassade in Paramaribo ligt al decennia onder vuur. Kritiek richt zich voornamelijk op de vermeende strenge beoordeling van toeristenvisa voor Surinamers.
De kern van het probleem is het vestigingsgevaar. De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) vreest dat mensen die eenmaal in Nederland zijn, door de aanhoudende economische malaise in Suriname niet zullen terugkeren.
Deze angst is niet ongegrond. De verleiding om in Nederland te blijven is enorm groot.
Het verhaal van een Surinaams jongetje wiens droom om EuroDisney te bezoeken werd verpletterd door een visumafwijzing, is een pijnlijk voorbeeld.
Surinamers die naar Nederland wensen te reizen, slagen er vaak niet in om overtuigend aan te tonen dat zij naar Suriname zullen terugkeren.
Documentatie die dit moet staven ontbreekt regelmatig. Dat weet ik uit betrouwbare bron.
Bovendien ziet Nederland zich geconfronteerd met een toestroom van economische vluchtelingen, wat de ambassades noopt tot een strenger handhavingsbeleid.
Als Surinamer wenst men uiteraard het beste voor zijn volk. Echter, in een tijd waarin economische vluchtelingen een zware last vormen voor het Nederlandse opvangsysteem, is het begrijpelijk dat de ambassade voorzichtigheid betracht.
De Nederlandse Ambassade in Paramaribo handelt juist door haar verantwoordelijkheid te nemen in het waarborgen van gecontroleerde migratie.
Het visumbeleid dient als noodzakelijke grensbewaking in een tijd waarin zowel economische als sociale integriteit op het spel staan.
Foto: Wikimedia
