Het incident waarbij een politiefunctionaris in een ernstige persoonlijke crisis verkeerde, heeft opnieuw de aandacht gevestigd op een groter en pijnlijk probleem: suïcide in Suriname.
De vraag die als samenleving gesteld moet worden, is niet alleen hoe we iemand redden op het moment van een crisis, maar vooral waarom zoveel mensen zover komen dat zij geen andere uitweg meer zien.
Suriname behoort tot de landen met een zorgwekkend hoog suïcidecijfer. Volgens gegevens van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) lag het suïcidemortaliteitscijfer voor Suriname in 2019 op 26,32 per 100.000 inwoners.
De WHO heeft daarnaast aangegeven dat Suriname één van de landen in de regio is met een zeer hoge suïcideproblematiek.
Stil verdriet achter gesloten deuren
Suïcide ontstaat zelden door één oorzaak. Financiële problemen, relatieproblemen, huiselijk geweld, trauma’s, depressie, eenzaamheid en middelengebruik kunnen samen een situatie creëren waarin iemand het gevoel krijgt geen toekomst meer te hebben.
Toch blijft mentale gezondheid in Suriname vaak omgeven door schaamte. Mensen leren vaak om pijn te verbergen, sterk te blijven en problemen “zelf op te lossen”. Maar zwijgen kan levens kosten.
Van reageren naar voorkomen
Suriname moet stoppen met alleen reageren wanneer iemand op het punt staat een einde aan het leven te maken.
Preventie moet centraal staan: betere toegang tot psychologische hulp, vroegsignalering op scholen en werkplekken, ondersteuning voor gezinnen en een samenleving waarin praten over mentale problemen normaal wordt.
De lancering van een nationale mentale gezondheidscrisislijn 114 is een belangrijke stap, maar het mag niet de enige oplossing zijn. Structurele investeringen in geestelijke gezondheidszorg blijven noodzakelijk.
Een samenleving die luistert, redt levens
De strijd tegen suïcide winnen we niet alleen met hulpverleners. Familie, scholen, werkgevers, kerken, overheid en gemeenschappen hebben allemaal een rol. Achter elke statistiek zit een mens, een gezin en een verhaal.
De vraag is daarom niet alleen: “Hoe voorkomen we de volgende tragedie?” Maar ook: “Hoe bouwen we een samenleving waarin mensen eerder durven zeggen: ik heb hulp nodig?”
J. Mangru
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
