De verjaardag van een kind is vaak een moment van blijdschap en trots voor gezinnen.
Toch ervaren veel ouders in Suriname rond deze dag ook een zekere spanning.
Vooral als een kind tijdens schooldagen jarig is, lijkt er een onuitgesproken verwachting te bestaan dat er iets meegegeven moet worden naar de klas.
Van simpele traktaties tot kleine cadeaus, soms voelt het meer als een verplichting dan als een plezierige traditie.
Sommige ouders vertellen mij dat ze zich gedwongen voelen mee te doen, omdat “iedereen het doet”.
Wie niets meeneemt, vreest dat het kind zich buitengesloten voelt of dat er vervelende opmerkingen komen van klasgenoten.
Voor sommigen betekent dit weken van tevoren sparen of uitgebreid plannen. Anderen kiezen gewoon iets kleins, uit beleefdheid of sociale druk.
Het idee dat een verjaardag niet compleet is zonder traktatie zit diep verankerd in onze schoolcultuur.
Toch klinken ook andere geluiden. Er zijn ouders die zich openlijk afvragen of het echt nodig is om iets uit te delen.
Een liedje zingen, een kroon dragen of een paar minuten in het zonnetje staan kan voor een kind net zo waardevol zijn.
Enkele scholen proberen hier een balans in te vinden door regels te stellen over wat er meegegeven mag worden, terwijl andere het volledig aan de ouders overlaten, waardoor verschillen tussen gezinnen duidelijk zichtbaar worden.
Voor de kinderen blijft de dag speciaal, ongeacht de traktaties. Ouders willen vooral dat hun kind zich gezien en gewaardeerd voelt.
Het is misschien tijd om te beseffen dat een verjaardag vieren vooral een feest van aandacht en liefde hoort te zijn, zonder dat ouders zich verplicht voelen deel te nemen aan een ongeschreven competitie.
Ida Thornhill
