Ik ben opgegroeid met het idee dat Surinamers bijzonder gastvrij zijn. Er is altijd eten. Kom je onverwacht langs, dan wordt er een bord bijgepakt.
Nee zeggen tegen eten kan bijna voelen alsof je de gastheer beledigt.
Het is een mooie gewoonte en ik herken haar volledig.
Alleen begin ik steeds meer te twijfelen aan dat andere deel van het verhaal: dat wij hierin uitzonderlijk zouden zijn.
Wij hebben geen patent op gastvrijheid
Dat eten en gastvrijheid sterk met elkaar verbonden zijn in Suriname is goed gedocumenteerd.
Ook het bekende idee dat er altijd genoeg wordt gekookt voor een onverwachte gast bestaat al veel langer dan sociale media. Pasted text
Maar reis een beetje rond en het Surinaamse zelfbeeld begint te wankelen.
In Arabische culturen is het ontvangen van gasten zo belangrijk dat het serveren van Arabische koffie door UNESCO als immaterieel erfgoed is erkend.
In Turkije speelt het ontvangen en onderbrengen van gasten een grote sociale rol.
Georgië kent complete feestmaaltijden waarbij gasten uitgebreid worden geëerd. Ook Brazilië presenteert gastvrijheid als onderdeel van zijn nationale identiteit. Pasted text
Ineens klinkt “wij zijn zo gastvrij” een stuk minder uniek.
Misschien vertellen we onszelf graag dit verhaal
Interessant is dat Suriname zijn gastvrijheid tegenwoordig ook bewust gebruikt in toerismepromotie.
De campagne Our Suriname, Dis’ Na Wi presenteert gastvrijheid als onderdeel van de nationale identiteit.
Daar is niets mis mee. Alleen is reclame geen bewijs.
Misschien zijn Surinamers werkelijk gastvrij, maar hebben we van een mooie gewoonte langzaam een nationale hoofdprijs gemaakt.
En er zit nog iets achter. Gastvrijheid betekent ook koken, inkopen, bedienen en opruimen.
Degene die op bezoek komt, herinnert zich het volle bord. Degene die uren in de keuken stond, heeft misschien een andere herinnering.
Suriname is gastvrij, maar niet uniek
Ik wil onze gastvrijheid dus helemaal niet kleiner maken.
Ik wil alleen af van het idee dat Surinamers de wereld hebben geleerd hoe je iemand ontvangt.
Hoe meer andere culturen je leert kennen, hoe duidelijker het wordt: wij zijn gastvrij.
We zijn alleen lang niet de enigen.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
