President Jennifer Simons is een huisarts van beroep en dat is te zien aan haar doen en laten als President. Ze geeft de terminale patiënt hoop op het eeuwig leven door “paracetamol” voor te schrijven.
Het volk van Suriname moet genoegen nemen met paracetamol en rust. Dit terwijl de Simons als huisarts zich bewust is dat de patiënt toe is aan acute amputatie.
Amputatie van bijvoorbeeld SLM en de andere Staatsbedrijven is dringend noodzakelijk om de kosten in toom te houden, maar doet het niet want de beloften die ze heeft gedaan aan het volk weerhouden haar ervan.
Om dat te doen heb je een specialist nodig, een chirurg, en die is in deze regering nergens te bekennen.
Ministers deugen niet
Het lijkt erop dat president Simons steeds meer verhalen moet aandragen want ze heeft geen ontwikkelingsbeleid en haar ministers deugen niet, ze kunnen het niet.
En dit wordt steeds duidelijker voor het volk van Suriname. Genoeg maanden na haar aantreden blijft een concreet beleid uit, terwijl het land kreunt onder prijsstijgingen en economische onzekerheid.
“Kinki systeem”Simons wordt nu langzaam met zeker “Paracetamol” Simons, symptoombestrijding in plaats van acute amputatie.
De hoge verwachtingen die Simons heeft gecreëerd maakt dat het volk haar nu steeds meer als onbetrouwbaar gaat zien.
Nieuwe benoemingen, maar weinig nieuw impact
Simons en Gregory Rusland denken dat ze met nieuwe teams, het opentrekken van een blik vol incompetente mensen uit de NDP, een vastgeroest, een oud en rot systeem aan de praat kunnen krijgen.
Nu blijkt steeds meer dat Simons en Rusland een te grote broek hebben aangedaan, niet omdat het mode is, maar omdat ze de Surinaamse crisis hadden onderschat.
Nu wordt steeds duidelijker dat Simons, Rusland, de huidige coalitiegenoten en hun team aan ministers niet bekwaam genoeg zijn.
Ze begrijpen de materie niet omdat ze niet goed genoeg ontwikkeld zijn. Laten we niet vergeten, de NPS van Rusland heeft weer een zieke minister van onderwijs geplaatst op het ministerie van onderwijs.
Onder Santokhi had de NPS een zieke vrouw geplaatst bij onderwijs, onder Simons plaatst NPS een zieke man bij onderwijs. Het verwachte resultaat is erger.
En meer dan bidden kan de minister van gezondheidszorg ook niet want hij heeft geen kaas gegeten van gezondheidszorg.
Geen structurele oplossingen
Criminaliteit neemt alleen maar nog meer toe en de verruwing van het optreden van de Surinaamse politie ook. Van structurele oplossing op de belangrijkste dossiers onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid, is er geen beleid en vooruitgang te bespeuren.
De president en haar ministers beloofden verandering, maar wat we zien is een herhaling van verhalen over rust: vaagheid, uitstel en een gebrek aan transparantie dat riekt naar leugens.
Het volk begint door te krijgen dat deze regering een te grote broek heeft aangedaan. De torenhoge verwachtingen die ze zelf creëerden – stabiliteit, welvaart en eerlijke deals – blijken loze woorden.
En met een verse lening van 1,6 miljard USD op zak, dreigt Suriname opnieuw in de valkuil van verspilling te trappen, net als onder de vorige NDP-regering tussen 2010 en 2020.
Geen beleid, dus geen vooruitgang, wel achteruitgang
Laten we bij het begin beginnen. De regering trad aan met een regeerakkoord gesteund door maar liefst zes politieke partijen. Klinkt indrukwekkend, nietwaar?
Maar dat document is weinig meer dan een verzameling algemene uitgangspunten – geen uitgewerkt plan, geen routekaart voor de toekomst. Critici uit de oppositie wijzen erop dat er sprake is van totale stagnatie in het bestuur.
“Tot nu toe is er geen beleid gepresenteerd waarmee men duidelijk aangeeft waar men naartoe wil gaan,” klinkt het uit parlementaire kringen en de Surinaamse samenleving. Hierdoor kunnen er ook geen realistische verwachtingen worden uitgesproken.
De samenleving zit met de handen in het haar: hoe moet je een regering beoordelen als ze geen richting aangeeft? Dit gebrek aan duidelijkheid is geen ongelukje; het voelt als een bewuste strategie om zich te verschuilen achter ‘inventarisaties’, ‘ontdekkingen’, “moddersmijterij”, “friends en family benoemingen”.
Na drie maanden zou er toch wel een helder beleid op tafel moeten liggen? In plaats daarvan krijgen we excuses en uitstel.
Nog steeds geen begroting, dit voorspelt grotere begrotingsproblemen en een grotere crisis
Neem de financiën, het hart van elk bestuur. De gewijzigde begroting voor 2026, die eind december beloofd was, is nog steeds niet ingediend bij De Nationale Assemblee. Waar blijft dat document? En wat te denken van een staatsschuldenplan? Niets.
Transparantie over afspraken met multilaterale instellingen of recente leningen? Al helemaal niet. De regering geeft ook niet aan wat de recente schuldherschikking het volk heeft gekost en vooral welke criminelen er wel of niet bij betrokken waren. En zo blijven de geheimen en dus de leugens zich vormen.
De regering heeft onlangs 1,6 miljard USD geleend, maar details over voorwaarden, rente en besteding blijven in nevelen gehuld. Is dit goed bestuur? Nee, dit is mysterieus gedoe dat leugens maskeert.
Het volk wordt gevoed met halve informatie, terwijl volledige openheid cruciaal is. Je vraagt je af: wat verbergen ze? De echte redenen voor dit uitstel worden niet benoemd, maar het riekt naar incompetentie en misschien erger.
Simons lijkt het niet te kunnen
Deze regering, met President Simons aan het roer, lijkt het presidentschap niet aan te kunnen. Ze beloofden een breuk met het verleden, maar doen precies hetzelfde als de NDP destijds: geld lenen en verbrassen aan onconstructieve zaken.
Tussen 2010 en 2020 zagen we miljarden verdampen in consumptieve uitgaven – luxe auto’s, dubieuze contracten, en geen structurele verbeteringen. Nu herhaalt de geschiedenis zich. Die 1,6 miljard USD zal waarschijnlijk opgaan aan korte termijn fixes: salarissen opkrikken, subsidies uitdelen, en misschien wat politieke gunsten.
Geen investeringen in infrastructuur, onderwijs of gezondheid die het land echt vooruithelpen. Het is consumptief beleid dat de crisis verdiept in plaats van oplost. Het volk ziet het in: u heeft verkeerd gestemd.
Deze ministers lijken stuk voor stuk onbekwaam, hebben ook uitdagingen van de schuldencrisis van Suriname onderschat. Ze dachten met grote woorden en beloften de boel te fiksen, maar nu blijkt: ze hebben geen plan. Een te grote broek, inderdaad.
Kijk naar het parlement: zonder initiatiefwetten vanuit de oppositie zou het daar stil zijn. De regering kan niet eens aangeven welke wetten prioriteit hebben. Dit is geen leiderschap; dit is verlamming door incompetentie.
President Simons moet daadkracht tonen, maar in plaats daarvan verschuilt ze zich achter excuses. Het risico is enorm: bestuurlijke instabiliteit en een kelderend vertrouwen in de overheid.
Het volk accepteert dit niet langer. Protesten borrelen op, en terecht. Het volk verdient beter dan leugens over ‘vooruitgang’ terwijl prijzen stijgen en banen schaars blijven.
Conclusie
Tijd om te stoppen met paracetamol, verhaaltjes, sprookjes, anansie-tori’s. Toon leiderschap: presenteer een samenhangend beleidsplan, een sterke begroting, wees transparant over deals en leningen, en stop met het hullen in mysterie geef aan of voortvluchtige Hoefdraad betrokken is bij de ontwikkeling van Suriname en op welke manier.
Anders zal Suriname’s economie verder afglijden, en de beloften aan het volk – een betere toekomst – blijven loze kreten.
Er is geen tijd voor het in stand houden van staatsbedrijven die al 50 jaar verlies draaien. Het is goedkoper om Surinamers een uitkering te geven dan onrendabele staatsbedrijven te gebruiken om mensen aan een baan te helpen.
Dat is diefstal, geen beleid. Er wordt gestolen van het volk ten gunste van vriendjes en familieleden.
President Simons het is tijd om te stoppen met het verbloemen van de waarheid. Geef eerlijk aan dat uw ministers niet deugen. Het is tijd om de te grote broek uit te trekken en eerlijk te zijn.
Vervang onbekwame en zieke ministers, je weet precies wie die zijn. President zijn en of minister zijn is niet voor iedereen weggelegd, daar moet je de beste, fitste, goed ontwikkelde mensen voor gebruiken die weten hoe je beleid maakt en uitvoert.
Het is niet erg om toe te geven dat Santokhi betere ministers had en tenminste een richting gekozen had en een bepaald beleid daadkrachtig uitvoerde, ook al was er kritiek, vooral van mij.
Afsluitend twee belangrijke adviezen: Als minister moet je de eer aan jezelf houden en toegeven dat je het niet kan. Als NDP-er hoef je je niet te schamen om toe te geven dat je broek iedere keer eraf valt omdat het te groot is.
Dr. Ashwin Ramcharan RO
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
