De nieuwe regering presenteerde zichzelf als het begin van een nieuwe politieke cultuur. Een regering die zei dat het anders zou zijn: transparanter, eerlijker, professioneler, rechtvaardiger.
Maar wie vandaag kijkt naar het bestuur van het land, ziet geen nieuwe cultuur. Men ziet een oude politieke mentaliteit in een nieuw jasje, met dezelfde fouten, dezelfde patronen en dezelfde minachting voor de samenleving.
Daarom is de stelling helder: Deze regering heeft niet gefaald omdat het moeilijk is. Deze regering heeft gefaald omdat ze niet doet wat ze belooft.
Regeerakkoord en tegenstellingen
Het regeerakkoord beloofde openheid. De praktijk laat het tegenovergestelde zien:
• Besluiten worden genomen zonder uitleg.
• Financiële afspraken worden pas bekend wanneer ze al vaststaan.
• Rapporten blijven in laden liggen.
• De samenleving krijgt geen inzicht in waar geld vandaan komt of waar het naartoe gaat.
Een regering die transparantie belooft maar geheimhouding levert, is niet vernieuwend. Ze is misleidend.
De regering leent alsof de toekomst niet bestaat
De samenleving ziet het gebeuren: de ene lening na de andere, zonder duidelijke onderbouwing, zonder visie, zonder plan.
Elke keer wordt gezegd dat het “noodzakelijk” is. Maar noodzakelijkheid zonder verantwoording is geen beleid, het is roekeloosheid.
De bevolking ziet geen verbetering. Geen lagere prijzen. Geen betere voorzieningen. Geen groeiende koopkracht.
Wat ze wél ziet, is dat de schulden stijgen terwijl de resultaten uitblijven. Een regering die leent zonder uitleg, zadelt het land op met problemen die generaties zullen voelen.
Vriendjespolitiek is springlevend, ondanks alle mooie woorden
De samenleving kreeg de belofte dat benoemingen voortaan zouden gebeuren op basis van deskundigheid.
Maar wat zien we?
• Posities worden ingevuld door mensen die vooral loyaal zijn aan de juiste partij.
• Commissariaten worden verdeeld alsof het cadeautjes zijn.
• Ministeries functioneren als netwerken van gunsten in plaats van instituten van rechtvaardigheid.
Het regeerakkoord beloofde het einde van politisering. De praktijk laat zien dat politisering juist is verdiept.
Een regering die vriendjespolitiek beloofde te bestrijden maar het in stand houdt, verliest haar geloofwaardigheid.
De coalitie bestaat uit zes partijen, maar slechts één regeert, en de rest zwijgt
De coalitie werd gepresenteerd als een breed gedragen samenwerking. Zes partijen, één visie, één koers.
Maar straks bijna een jaar later is duidelijk dat slechts één partij zichtbaar is. De rest is onhoorbaar, onzichtbaar en afwezig.
Waar zijn de partijen die beloofden te waken over transparantie? Waar zijn de partijen die zeiden dat ze zouden opkomen voor goed bestuur? Waar zijn de partijen die hun handtekening zetten onder een regeerakkoord dat nu dagelijks wordt genegeerd?
Een coalitie die zwijgt, stemt toe. En een coalitie die toestaat dat beloften worden gebroken, is medeverantwoordelijk voor het falen.
De beloofde systeemverandering is niets meer dan gebakken lucht
Het regeerakkoord sprak over:
• versterking van de democratie
• herstel van vertrouwen
• bestrijding van corruptie
• professionalisering van het bestuur
• transparantie in financiën
• gelijke kansen voor elke Surinamer
Maar bijna een jaar later is duidelijk dat deze woorden vooral bedoeld waren voor de campagne, niet voor het bestuur.
De realiteit:
• De democratie wordt niet versterkt, maar uitgehold door gebrek aan openheid.
• Het vertrouwen wordt niet hersteld, maar verder beschadigd.
• Corruptie wordt niet bestreden, maar genegeerd.
• Het bestuur wordt niet geprofessionaliseerd, maar gepolitiseerd.
• Transparantie wordt niet vergroot, maar vermeden.
• Gelijke kansen blijven theorie, geen praktijk.
Een regering die verandering belooft maar stilstand levert, is geen nieuwe koers. Het is een herhaling van fouten die Suriname al te lang kent.
Suriname verdient beter dan excuses, stiltes en halve waarheden
De samenleving is niet blind. Ze ziet wat er gebeurt. Ze voelt de gevolgen. Ze merkt dat de beloften niet worden nagekomen.
En het meest pijnlijke is dit: het had anders gekund. Met transparantie. Met eerlijkheid. Met visie. Met leiderschap dat het volk dient in plaats van de partij.
Maar zolang de regering weigert te erkennen dat ze faalt, zal er niets veranderen.
Conclusie: Het is tijd voor een regering die doet wat ze zegt. Niet morgen. Niet “na evaluatie”. Niet “wanneer de omstandigheden beter zijn”.
Nu.
Suriname verdient een regering die:
• uitlegt wat ze doet
• verantwoordt wat ze uitgeeft
• stopt met vriendjespolitiek
• coalitiepartners laat spreken
• en vooral: haar eigen regeerakkoord serieus neemt
Tot die tijd blijft één waarheid overeind:
Een regering die verandering belooft maar niets verandert, is geen vooruitgang, het is stilstand verpakt als hoop.
Richard Bruins
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
