Suriname’s diplomatie een parade van titels zonder plan

De recente benoeming van negen nieuwe ambassadeurs door president Jennifer Geerlings – Simons, samen met de eerder benoemde Ricardo Panka, brengt het totaal op tien nieuwe ambassadeurs.

Suriname telt 17 ambassades, waardoor nog zeven benoemingen mogelijk zijn.

Dit lijkt op het eerste gezicht een daad van diplomatiek beleid, maar schijn bedriegt: achter deze cijfers schuilt een patroon van politieke vriendjespolitiek en verspilling van talent.

Van 1975 tot 2020: een historisch perspectief

Sinds de onafhankelijkheid in 1975 zijn 116 ambassadeurs benoemd, waarvan 87 mannen en slechts 29 vrouwen. O

ngeveer 35 zijn inmiddels overleden, en van de overige 81 zijn slechts drie opnieuw benoemd: Ike Antonius, Michel Kerpens en Marlon Mohamed Hoessein.

Het merendeel van de ambassadeurs wordt echter niet actief ingezet; zij functioneren niet als ambtenaren, maar als politieke functionarissen.

“Corridor duties”: Diplomatie als tijdverdrijf

Het beeld dat op het ministerie overheerst, is schrijnend: veel van deze politieke functionarissen hebben geen duidelijke taak, geen plan, en vullen hun dagen met wat in de wandelgangen bekendstaat als “corridor duties” – rondhangen in trappenhuizen en gangen. Het wrange is dat deze mensen vaak al ver boven de 60 jaar zijn, sommige zelfs bijna 80.

Leeftijd lijkt geen rol te spelen bij benoemingen, net zo min als competentie of een visie op internationale diplomatie.

Economische diplomatie? Onzichtbaar en onverantwoord

President en minister van Buitenlandse Zaken spreken al jaren over economische diplomatie, maar nergens is een concreet plan te vinden. Geen tijdlijn, geen doelstellingen, geen strategie.

In enkele landen is het gebruikelijk dat ambassadeurs een plan presenteren aan het parlement – in Suriname gebeurt dit niet.

Het resultaat is een politiek systeem dat functies verdeelt als beloning, in plaats van dat het de belangen van het land dient.

Een historische les vergeten

De woorden van Raymond Henri Pos, onze eerste Vertegenwoordiger in Nederland (1947), klinken nog steeds als een waarschuwing: ambassadeurs moeten waken over de belangen van Suriname en het land op de internationale kaart zetten.

Vandaag lijkt die missie ver te zoeken. Wat overblijft, is een bureaucratische parade van titels zonder inhoud.

De catastrofale trend: een blik op 2075

Als deze trend doorzet, kan Suriname over 100 jaar een absurde 966 ambassadeurs tellen. Een symbolische eer, misschien, maar een tragedie voor talentontwikkeling en economisch beleid.

Talent wordt verspild, offers worden vergeefs gebracht, en investeringen in menselijk kapitaal gaan verloren – terwijl president en minister rustig toezien.

R. Alihusain

Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.

Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud