“Het voelt als een nachtmerrie waar je niet uit wakker wordt. Steeds meer Surinamers zeggen dat ze zich verraden voelen door de huidige regering.
Vijf jaar geleden bij de start van het kabinet Santokhi – Brunswijk was er hoop. Mensen dachten dat het beter zou worden, dat er eindelijk rust en welvaart zou komen. Maar wat kregen ze? Een ramp.
De SRD wordt steeds minder waard. Huurprijzen schieten omhoog, vooral voor mensen die in euro’s moeten betalen.
Boodschappen zijn duur en nutsvoorzieningen en brandstof zijn haast onbetaalbaar. Wat vroeger normaal was, een keer uit eten, iets leuks kopen of zelfs een kleine vakantie is nu voor velen een onbereikbare luxe geworden.”
Dat zegt Suriname- analist R. Pinas aan GFC Nieuws.
De mensen zijn naar zijn zeggen uitgeput. Ze weten niet meer hoe ze het moeten redden. “Er is geen lucht meer. Alles gaat op aan vaste lasten. Het leven is één grote rekensom geworden.”
Volgens Pinas zitten veel mensen gevangen in angst. Ze slapen slecht, maken zich zorgen om hun kinderen en zien geen uitweg meer. De regering zwijgt of komt met mooie praatjes, terwijl het volk letterlijk geen kant op kan.
Er is bijna geen ruimte meer om adem te halen.
“Wat ooit als een nieuwe start werd gepresenteerd, is uitgelopen op een totale mislukking. De mensen voelen zich bedrogen,” zegt de objectieve waarnemer. “Dit is niet het Suriname dat ze voor ogen hadden. Dit is overleven, geen leven.”
Hoop
Toch gloort er weer hoop aan de horizon. Veel Surinamers kijken vol verwachting uit naar de komst van een nieuwe regering onder leiding van Jennifer Simons die samen met voormalig vicepresident Ashwin Adhin de puinhopen moeten helpen opruimen.
Hun jarenlange ervaring, doortastende aanpak en sterke visie geven mensen het gevoel dat er eindelijk een kentering kan komen.
Er wordt gerekend op echte veranderingen: lagere kosten van levensonderhoud, meer sociale rechtvaardigheid en bestuur dat weer dicht bij het volk staat.
De verwachtingen zijn hoog, maar velen geloven dat Simons en Adhin de stabiliteit en zekerheid kunnen brengen waar het land zo dringend naar verlangt.
