In Suriname klinkt al jaren hetzelfde geluid: ouders met één kind worden opvallend vaak aangesproken op de omvang van hun gezin.
Dat merkt docente, onderwijzeres en columnist Ida Thornhill, die in gesprek met GFC Nieuws uitlegt dat in Suriname nog steeds de uitgesproken norm leeft dat “echte gezinnen” minstens twee kinderen hebben.
Kleine Surinaamse gezinnen voelen zich soms beoordeeld
Volgens haar voelen veel ouders zich daardoor bekeken, beoordeeld en soms zelfs opgedrongen om verder uit te breiden.
Thornhill hoort in haar omgeving telkens dezelfde zinnen voorbij komen.
“Mensen vragen dan zomaar ‘Wanneer komt de tweede’.
Anderen zeggen:
‘Eentje is zielig, hij heeft toch een speelkameraadje nodig’.
Soms hoor je zelfs ‘Als jij later doodgaat, staat hij er alleen voor’.” Volgens haar kunnen dat soort opmerkingen hard aankomen.
“Het is vermoeiend. Ouders van één kind voelen zich dan ondermijnd in hun eigen keuze. Sommigen hebben het gevoel dat ze zich steeds moeten verantwoorden.”
Eén kind krijgen houdt niet in dat het eenzamer leeft
Wetenschappelijke inzichten van onder andere Berkeley onderbouwen dat die sociale druk niet gebaseerd is op feiten.
Grote cohortstudies en analyses, tonen aan dat enige kinderen gemiddeld niet minder sociaal, eenzamer of egoïstischer zijn dan kinderen met broers of zussen.
Onderzoekers wijzen erop dat de ontwikkeling van een kind veel sterker samenhangt met emotionele rust en financiële stabiliteit dan met het aantal kinderen in huis.
Een stabiel gezin met één kind kan dus net zo gezond, en soms zelfs gezonder, functioneren dan een huishouden dat door stress en tijdsdruk wordt opgeslokt.
De Surinaamse familiecultuur
Volgens Thornhill speelt de Surinaamse familiecultuur een grote rol.
“Hier heeft iedereen een mening. Tantes, oma’s, buren en kerkgenoten geven maar al te graag advies over hoe groot je gezin moet zijn.”
Die bemoeizucht is volgens psychologen deels te verklaren door het willen normaliseren van de eigen keuze.
Mensen die zelf meerdere kinderen hebben en daarbij financiële of emotionele stress ervaren, voelen zich vaak beter wanneer anderen hetzelfde pad volgen.
Dat wordt gezien als een vorm van cognitieve dissonantiereductie: het rechtvaardigen van een lastige keuze door die als norm neer te zetten.
Thornhill vindt dat ouders in Suriname meer ruimte moeten krijgen om hun gezinsgrootte zélf te bepalen, zonder sociale druk of schuldgevoelens.
Steeds minder geboorten in Suriname
Het aantal geboorten in Suriname neemt al enkele jaren gestaag af. Dat blijkt uit nieuwe cijfers die zijn gepresenteerd door de directeur van het CBB, Anastatia Kanapé-Pokie.
