Suriname staat aan de vooravond van een ongekende economische bloei. Binnen enkele jaren zullen we een economische grootmacht zijn, vergelijkbaar met Japan na de Tweede Wereldoorlog.
Net zoals Japan binnen twintig jaar van een verwoest land veranderde in een wereldleider op het gebied van technologie, zal Suriname na de verkiezingen de economische macht van Zuid-Amerika worden.
Want net als de Japanners, die wereldwijd bekendstaan om hun hoge intelligentie en ongeëvenaarde werkethiek (gemiddeld IQ van Japan behoort tot de hoogste ter wereld), terwijl Suriname… nou ja, we hebben een bevolking die het al moeilijk heeft met lezen en schrijven.
Een groot deel is laaggeletterd en heeft beperkte toegang tot goed onderwijs. Maar hé, dat maakt niets uit, toch? Bovendien hebben we een cultuur waarin kennis en ontwikkeling niet altijd de hoogste prioriteit hebben.
Zoals de heer Mr. Drs. Guillermo Samson heel terecht opmerkt: “Al sinds de onafhankelijkheid worden Surinamers uitgebuit, en het volk zoekt het zelf”, doelend op de zeer passieve houding van het volk.
Suriname staat voor een kruispunt en de illusie dat een nieuwe regering ons naar boven zal katapulteren, is ronduit naïef en absurd.
De harde realiteit is dat ons land te kampen heeft met systemische corruptie, een gebrekkige infrastructuur, en vooral een onbekwame bevolking die weigert zich te scholen en een goede specifieke en algemene ontwikkeling niet belangrijk vindt.
Als we niet realistisch kijken naar de uitdagingen, zal Suriname inderdaad de weg van Venezuela en Haïti, zoals Mr. Drs. Samson zo vaak voor waarschuwt, volgen, in plaats van het beloofde ‘nieuwe Japan’ te worden.
Afbeelding ter illustratie.
