Surinaamse politici leven in weelde terwijl het volk crepeert, beweert Nederlandse opiniemaker

Volgens De Nederlandse – Surinaamse opiniemaker en analist Ashwin Ramcharan is de situatie rond zwervers, armoede en economische ongelijkheid in Suriname uitgegroeid tot een nationale schande.

In een fel opiniestuk dat hij aan GFC Nieuws heeft gestuurd, spaart hij de regering-Simons, de NDP, banken en zelfs delen van de samenleving niet.

Ramcharan stelt dat Suriname zich graag voordoet als een trots en beschaafd land, terwijl tegelijkertijd volwassen mannen en vrouwen “naakt en radeloos” rondlopen op prominente plekken in het land.

Volgens hem zijn zwervers het levende symbool geworden van moreel verval, drugsproblematiek, woningnood en tientallen jaren falend beleid.

Politici leven in weelde terwijl het volk crepeert

De analist haalt hard uit naar politici die volgens hem al tientallen jaren “zelf in weelde leven” terwijl zij doen alsof ze de achtergestelde buurten helpen. Hij noemt het een schande dat de zwerversproblematiek nog altijd niet structureel wordt aangepakt.

Ook de NDP krijgt zware kritiek. Hoewel de partij zichzelf sociaal-democratisch noemt, zegt Ramcharan dat daar volgens hem weinig van zichtbaar is wanneer gekeken wordt naar de behandeling van arme buurten en zwervers.

Hij beweert zelfs dat het beleid de indruk wekt dat “politiek racisme” wordt gestimuleerd.

Daarnaast stelt hij dat de overheid en kerken “faliekant falen” in de opvang van de zwaksten in de samenleving.

Banken maken recordwinsten terwijl volk verarmt

De vlijmscherpe opiniemaker richt zijn pijlen ook op de Surinaamse banken. Volgens hem hebben commerciële banken de afgelopen jaren gigantische winsten gemaakt dankzij het monetair beleid rond de OMO-constructies van de Centrale Bank.

Hij wijst erop dat banken in sommige periodes rentes kregen van 60 tot bijna 80 procent, terwijl burgers moeite hadden om basisproducten te kopen.

Daarom pleit hij voor een tijdelijke solidariteitsafdracht voor banken. Volgens hem moet de regering stoppen met zoeken naar geld bij burgers die al financieel uitgeput zijn, en juist kijken naar sectoren die “goudgeld” hebben verdiend terwijl het volk verarmde.

Ramcharan stelt dat solidariteit geen eenrichtingsverkeer mag zijn waarbij alleen de bevolking offers brengt terwijl financiële instellingen recordresultaten boeken.