Ik kan me die dag nog zó goed herinneren. Mijn boezemvriendin zat bij me, compleet in shock. Haar ‘jongensvriend’, haar maatje van de MULO, had ineens opgebiecht dat hij gevoelens voor haar had.
En niet zomaar gevoelens – hij was al jarenlang verliefd op haar! Je had haar gezicht moeten zien. “Hoe bedoel je, verliefd?!” vroeg ze hem vol ongeloof. Het was alsof de wereld even stilstond.
Wat ik zelf vooral grappig vond, was hoe hij het bracht. Heel serieus zei hij: “Ik heb al die tijd op mijn beurt gewacht.”
Wachtende op wat precies? Dat ze vrij zou zijn? Ze was net uit een lange relatie gestapt en toen begon hij ineens anders te doen.
Hij werd meer attent, meer aanwezig – alsof hij ineens een compleet andere persoon was.
Ik moest er stiekem om lachen. Kijk, ik had toen al wat meer levenservaring en ook wat meer relaties achter de rug.
Voor mij was het eigenlijk niet echt een verrassing.
Wij vrouwen weten diep van binnen vaak wel dat veel mannen niet zomaar vrienden met ons zijn. Vroeg of laat komt die ene opmerking, die ene blik, of – zoals in dit geval – een grote liefdesverklaring.
Laten we eerlijk zijn: het is zeldzaam dat mannen en vrouwen écht vrienden kunnen zijn als er vanuit één kant aantrekkingskracht is.
Hoe vaak hoor je zo’n verhaal niet? Toch blijft het bijzonder om te zien hoe lang iemand kan wachten, hopend op het juiste moment.
Foto ter illustratie.
