President Jennifer Geerlings-Simons doet zichtbaar haar best om Suriname naar een hoger niveau te brengen.
Haar beleid kenmerkt zich door een duidelijke focus op vooruitgang, sociale rechtvaardigheid en transparantie.
Vooral die openheid is opvallend, iets wat van verschillende vorige leiders bepaald niet altijd gezegd kon worden.
De gewone Surinamer staat eindelijk centraal
Waar politieke aandacht volgens mij jarenlang te veel uitging naar de welgestelde bovenlaag, kiest Simons nadrukkelijk voor jongeren, ouderen, sociaal zwakkeren en minderbedeelden.
De verhoging van de AOV, aanvullende koopkrachtsteun, betere sociale voorzieningen en de loonaanpassing voor ambtenaren onderstrepen die koers.
Ook haar streven om woningtoewijzing eerlijker te maken en vriendjespolitiek terug te dringen, is belangrijk. De gewone Surinamer moet kansen krijgen zonder eerst politieke vrienden te moeten zoeken.
De rijke elite lijkt haar privileges te vrezen
Ik kan mij moeilijk aan de indruk onttrekken dat delen van de rijke elite bepaald niet gelukkig zijn met Simons. Waarom?
Mogelijk omdat zij de gewone man nadrukkelijker probeert te helpen in plaats van automatisch gevestigde belangen voorrang te geven.
Onder de vorige regering van Chan Santokhi ontstond bij velen juist het beeld dat vooral de rijke elite en mensen met goede politieke connecties profiteerden, terwijl de gewone burger financieel werd uitgeknepen.
Santokhi nam eveneens sociale maatregelen, maar dat verandert niets aan de terechte discussie over wie uiteindelijk het meest van zijn beleid profiteerde.
Wie gewend is aan politieke voorkeursbehandeling, zal een regering die vriendjespolitiek wil bestrijden niet vanzelfsprekend toejuichen.
Niet de elite, maar het volk moet vooruit
Natuurlijk zal niet iedereen tevreden zijn met Simons. Veranderingen roepen weerstand op, zeker wanneer gevestigde belangen ter discussie worden gesteld.
Maar voor gewone Surinamers die jarenlang moesten knokken om rond te komen, kan haar sociale koers juist hoop bieden.
Simons probeert bovendien internationale investeringen aan te trekken en Suriname economisch sterker te positioneren. Daarmee wil zij het land naar een hoger ontwikkelingsniveau tillen.
Haar regering moet deze ambities nog waarmaken en verdient daarbij kritische controle.
Maar één ding staat voor mij vast: Suriname mag geen speeltuin van de rijke elite en politieke vriendjes zijn.
Vooruitgang is pas echte vooruitgang wanneer ook de gewone Surinamer daarvan profiteert.
R. Pinas
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
