Er komt een moment waarop we moeten stoppen met lachen om de creativiteit van drugssmokkelaars en onszelf de vraag moeten stellen: wat zegt dit eigenlijk over Suriname?
Drugs verstopt in bamboe. In flesjes DEET. Tussen bladeren. In kwie-kwie. In krab. In rum. In gedroogde vis. In vruchten. In instrumenten. In kerstbrood. In zuurgoed. In kokosnoten. In pindasambel. In popcorn. In bevroren vissen. In wierookschaaltjes met een dubbele bodem.
En nu: crack verstopt in pinda’s.
Steeds opnieuw duiken vanuit Suriname afkomstige zendingen op bij Nederlandse douanecontroles. De methoden worden steeds creatiever, maar de boodschap die daarachter schuilgaat wordt steeds minder grappig.
Want ergens tussen die pinda’s, kerstbroden en vissen ligt een veel groter probleem.
Suriname heeft een serieus drugsprobleem.
Dit is geen incident meer
Een enkele drugsvangst zegt weinig over een land. Drugssmokkelaars zijn overal actief en gebruiken overal creatieve methoden.
Maar wanneer gedurende langere tijd steeds opnieuw verdovende middelen worden aangetroffen in goederen die vanuit Suriname naar Nederland worden verzonden, ontstaat een patroon dat niet meer als een reeks toevalligheden kan worden weggewuifd.
Begin juni meldde Waterkant bijvoorbeeld dat de Nederlandse Douane drugs had aangetroffen in Surinaams zuurgoed. Eerder waren er al meldingen van drugs verborgen in onder meer bamboe, DEET-flesjes, bladeren, kwie-kwie, krab, rum, gedroogde vis, vruchten, instrumenten en kerstbrood.
In augustus volgde een nieuwe opmerkelijke vondst: cocaïne verborgen in bevroren vissen uit een zending die zeer waarschijnlijk uit Suriname afkomstig was.
En begin september werden volgens berichtgeving opnieuw drugs aangetroffen in wierookschaaltjes met een dubbele bodem uit Suriname.
Wanneer zelfs een wierookschaaltje een drugsvakje krijgt, moeten we ons misschien niet meer afvragen hoe inventief de criminelen zijn.
We moeten ons afvragen hoe georganiseerd het netwerk achter deze smokkel inmiddels is.
Schiphol vertrouwt Surinaamse vluchten niet zomaar
Er is nog een ongemakkelijke realiteit die we niet mogen negeren.
Nederland voert al sinds 2003 zogenoemde 100%-controles uit op geselecteerde risicovluchten. Daaronder vallen ook vluchten uit Suriname.
Bij deze controles worden niet alleen passagiers en hun bagage gecontroleerd, maar ook het vliegtuig en vrachtzendingen. De Douane gebruikt onder meer speurhonden, scans, interviews en fysieke controles.
Dat betekent dus dat het scenario waarover op sociale media wordt gespeculeerd – dat reizigers uit Suriname straks massaal extra streng gecontroleerd zullen worden – eigenlijk al gedeeltelijk werkelijkheid is.
Suriname behoort tot de landen waarvan vluchten op Schiphol onder het 100%-controleregime vallen.
Dat is geen compliment.
Het is een risicoclassificatie.
Daar moeten we ons zorgen over maken
Want wat gebeurt er wanneer een land steeds opnieuw in verband wordt gebracht met drugssmokkel?
Dan wordt niet alleen de crimineel gecontroleerd.
Ook de gewone reiziger krijgt ermee te maken.
De Nederlandse Douane benadrukt dat reizigers niet op basis van afkomst of uiterlijk worden geselecteerd, maar dat de herkomst van een vlucht wel een reden kan zijn om een vlucht voor controle te selecteren.
Dat onderscheid is belangrijk.
Een Surinamer is geen drugskoerier.
Een reiziger die een zak pinda’s, een kerstbrood of een pakket zuurgoed meeneemt, is niet automatisch een verdachte.
Maar als criminelen diezelfde producten structureel gebruiken als dekmantel voor verdovende middelen, wordt het voor de douane logisch om iedere zending en iedere bagage met extra aandacht te bekijken.
De rekening wordt uiteindelijk door de hele samenleving betaald.
De bonafide reiziger wordt de dupe
Stel je voor: je reist naar Nederland voor familie, werk, studie, medische zorg of vakantie. Je hebt niets met drugs te maken. Toch word je geconfronteerd met intensieve controles omdat jouw vlucht uit een land komt dat als risicovlucht wordt aangemerkt.
Dat kan frustrerend en vernederend voelen.
Maar laten we eerlijk zijn: de verantwoordelijkheid daarvoor ligt niet bij de reiziger die niets verkeerd doet.
De verantwoordelijkheid ligt bij degenen die Suriname gebruiken als vertrekpunt voor drugstransporten.
En óók bij de samenleving wanneer wij wegkijken.
Hoe komen die drugs überhaupt aan boord?
Dat is misschien wel de belangrijkste vraag.
Wie brengt de drugs naar de luchthaven?
Wie verpakt ze?
Wie organiseert de zending?
Wie weet wat erin zit?
Wie financiert de operatie?
Wie ontvangt de goederen in Nederland?
Wie staat achter de logistiek?
En vooral: hoeveel van deze transporten worden nooit onderschept?
Want iedere onderschepping is per definitie slechts het deel van de smokkel dat zichtbaar wordt.
De Nederlandse Douane meldde dat in de eerste helft van 2026 ruim 19.300 kilo cocaïne werd onderschept, 20 procent meer dan in dezelfde periode van 2025. De dienst constateerde bovendien dat de werkwijzen van criminelen steeds diverser worden.
Dat maakt de situatie nog ernstiger.
Dit gaat niet alleen over drugs
Drugssmokkel is geen losstaand probleem.
Het raakt aan georganiseerde criminaliteit, witwassen, corruptie, haven- en luchthavenveiligheid en de integriteit van logistieke ketens.
En uiteindelijk raakt het de economie.
Want wie wil investeren in een land waarvan logistieke verbindingen steeds sterker worden geassocieerd met drugstransport?
Welke ondernemer wil dat zijn legale exportzending extra argwaan oproept?
Welke reiziger wil keer op keer urenlang gecontroleerd worden?
En welke internationale partner wil zaken doen met een land waarvan de naam steeds opnieuw opduikt in drugsvangsten?
Suriname kan zich niet blijven verschuilen achter ‘de criminelen’
Natuurlijk zijn de criminelen verantwoordelijk voor hun eigen daden.
Maar een staat heeft ook een verantwoordelijkheid.
Wanneer dezelfde smokkelroute steeds opnieuw wordt gebruikt, moet niet alleen de drugs worden onderschept. Er moet worden gekeken naar het netwerk erachter.
Suriname beschikt over politie, douane, justitie, veiligheidsdiensten en andere instanties die gezamenlijk inzicht moeten kunnen krijgen in de keten van productie, opslag, transport en uitvoer.
Een drugsvangst zou daarom niet het eindpunt van een onderzoek mogen zijn.
Het zou het beginpunt van een groter onderzoek moeten zijn.
Het imago van Suriname staat op het spel
Wij kunnen iedere keer grappen maken over “drugs in pinda’s”.
Maar in Nederland wordt diezelfde vondst niet als een grap behandeld.
Daar wordt gekeken naar risico’s.
Daar worden risicovluchten geselecteerd.
Daar worden speurhonden ingezet.
Daar worden bagages gescand en fysiek gecontroleerd.
En daar wordt de herkomst van een vlucht meegenomen in het risicobeheer.
Dat betekent dat het gedrag van een relatief kleine groep criminelen gevolgen kan hebben voor honderdduizenden gewone Surinamers.
Wanneer wordt het genoeg?
Misschien moeten we daarom ophouden met ons alleen maar te verbazen over de verstopplek.
Niet meer: “Ze hebben het nu zelfs in pinda’s verstopt!”
Maar:
Hoeveel drugszendingen vertrekken vanuit Suriname?
Hoe groot zijn de netwerken?
Wie zijn de opdrachtgevers?
Waar zitten de facilitators?
Hoe worden deze zendingen voorbereid?
Waarom worden steeds opnieuw Surinaamse goederen als dekmantel gebruikt?
En misschien de meest pijnlijke vraag:
Wat doen wij als land onvoldoende om dit patroon te doorbreken?
Straks is niet de drugs maar de Surinamer het risico
Het gevaar is dat we uiteindelijk in een situatie terechtkomen waarin niet langer alleen de goederen worden verdacht, maar de hele route.
Niet omdat iedere Surinamer crimineel is.
Integendeel.
Maar omdat een land door herhaalde drugsvangsten een reputatie kan opbouwen die veel moeilijker te verwijderen is dan drugs uit een koffer.
Daarom is dit geen probleem van “een paar smokkelaars”.
Het is een nationaal probleem.
Een veiligheidsprobleem.
Een economisch probleem.
Een imagoprobleem.
En uiteindelijk ook een maatschappelijk probleem.
Want de vraag die Nederland ons steeds nadrukkelijker stelt, is misschien niet meer: “Wat zit er in deze pinda’s?”
Maar:
“Waarom komt er zo vaak drugs uit Suriname?”
En op die vraag zullen wij als land een veel serieuzer antwoord moeten geven dan: “Het waren maar een paar criminelen.”
Ben M.D.
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
