Het zou niemand mogen verbazen als de huidige president van Suriname, Chan Santokhi, mocht hij zijn ambt niet kunnen voortzetten, ervoor kiest om zijn leven elders voort te zetten.
In politieke kringen gonst het al sinds maandag van de geruchten dat een vertrek naar het buitenland voor hem een serieuze optie is.
Niet zelden valt de naam van bestemmingen als Dubai, Miami, Toronto en zelfs Singapore en India wanneer vertrouwelingen spreken over zijn mogelijke plannen na zijn presidentschap.
Voor wie hoopt dat hij na zijn aftreden een rol in het parlement zal vervullen, lijkt dat een ijdele verwachting. Alles wijst erop dat een terugkeer als DNA- lid niet op de agenda staat.
Ook de kans dat hij na de installatie van een nieuwe regering wordt gespot op een terras in Paramaribo of zijn boodschappen doet bij een supermarkt lijkt dan ook uiterst klein.
Sommigen zullen dit zien als teleurstellend. Een leider die jaren het land heeft bestuurd, zou volgens sommigen dicht bij het volk moeten blijven.
Maar tegelijk is het niet vreemd dat iemand na zo’n intensieve periode kiest voor rust, anonimiteit en een comfortabeler leven buiten het politieke speelveld.
De voorkeur voor landen waar discretie, luxe en afstand tot het Surinaamse rumoer mogelijk zijn zegt misschien ook iets over de mate van politieke uitputting en publieke druk.
Het is een patroon dat vaker voorkomt bij leiders die met hoge verwachtingen aan hun taak begonnen, maar onderweg steeds meer tegenwind kregen. Santokhi zal daarin wellicht geen uitzondering zijn.
J. Kerto
