De recent vastgestelde armoedegrens van SRD 7.337,- voor een eenpersoonshuishouden heeft geleid tot felle kritiek en zorgen binnen de Surinaamse samenleving.
Hoewel minister Steven Mac Andrew van Arbeid, Werkgelegenheid en Jeugdzaken (AWJ) benadrukt dat de bepaling van deze grens wetenschappelijk onderbouwd is, wordt de methodiek en relevantie ervan in de huidige economische realiteit betwist.
Volgens de regering is de armoedegrens bepaald aan de hand van de Basic Need-benadering, waarbij wordt gekeken naar het minimale voedselpakket dat een volwassene nodig heeft, gebaseerd op de Food-Energy-Intake-methode (FEI).
Dit voedingspakket wordt vervolgens uitgebreid met niet-voedingsitems om tot een totaalbedrag te komen.
De werkgroep die zich met deze berekening bezighoudt, bestaat onder andere uit vertegenwoordigers van de Anton de Kom Universiteit van Suriname (AdeKUS), het Algemeen Bureau voor de Statistiek (ABS), het Planbureau en het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting (SoZaVo).
Toch stellen critici dat de vastgestelde grens niet strookt met de realiteit van de gemiddelde Surinamer.
De hoge inflatie, gestegen kosten van levensonderhoud en de schaarste aan betaalbare basisproducten maken het volgens hen onrealistisch om met dit bedrag een menswaardig bestaan te leiden.
Ook wordt de gehanteerde methode als verouderd en star gezien, aangezien de werkgroep zelf toegeeft sinds 2016 dezelfde benadering te hanteren zonder rekening te houden met drastische economische veranderingen in de afgelopen jaren.
Bovendien roept de politieke timing van de bekendmaking vragen op.
Terwijl de regering deze armoedegrens presenteert als een wetenschappelijk onderbouwde maatstaf voor sociaal beleid, vrezen velen dat het slechts een instrument is om armoedecijfers cosmetisch te verlagen.
Een lagere armoedegrens zou kunnen betekenen dat minder mensen in aanmerking komen voor sociale bijstand en subsidies, wat de kwetsbaarste groepen in de samenleving juist verder in de problemen brengt.
