Er werken ruim 300 personen uit de lidlanden op het Secretariaat van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) op het hoofdkantoor in Washington DC.
Tellen wij hierbij op de personen van de OAS-kantoren in de lidlanden erbij, dan kan het aantal oplopen naar circa 500.
In het algemeen hebben geen van deze 500 personen een diplomatiek paspoort. Uitzonderingen kunnen zijn oud-ambassadeurs, die hun diplomatiek paspoort hebben mogen behouden en op het OAS secretariaat werkzaam zijn.
De Secretaris-Generaal van de OAS, Albert Ramdin, zegt in een recent intervieuw in een lokale krant dat mevrouw Xaviera Jessurun geen diplomatiek paspoort nodig heeft voor haar werkzaamkeden bij de OAS.
Jessurun en ook de heer Ramdin zijn geen van beiden diplomaten van Suriname noch bij het Amerikaanse Witte Huis noch bij de Permanente Missie van Suriname bij de OAS.
De ambassadeur van Suriname bij het Witte Huis en de Permanente Vertegenwoordiger bij de OAS, is Professor Marten Schalkwijk.
Courtesy diplomatieke paspoorten
Dat Jessurun een Surinaams diplomatiek paspoort heeft, verklaart Ramdin in zijn intervieuw “dat het gebruik is dat Surinamers die in een bepaalde functie door grote internationale of multilaterale instituten worden aangetrokken, als een vorm van courtesy, een diplomatiek paspoort krijgen van de staat.
Naast ex-SLM topper Jessurun noemt Ramdin ook een andere Surinamer die een hoge functie bekleedt nl. de directeur van het OAS kantoor in Jamaica.
Beide functionarissen mogen op basis van de regel die Ramdin aanhaalt, over een courtesy Surinaams diplomatiek paspoort beschikken. Dus zulk een paspoort wordt verstrekt op basis van een regel van ‘Verdienstelijkheid’ voor de staat Suriname.
Een belangrijke vraag is: heeft Albert Ramdin als Secretaris Generaal van de OAS een courtesy Surinaams diplomatiek paspoort van de staat gehad? Of heeft hij daadwerkelijk een authentiek Surinaams diplomatiek paspoort nodig voor zijn werkzaamheden?
Ramdin moet als Secretaris Generaal een OAS-paspoort hebben dat ook zijn reidocument is en hem immuniteit verleent alsmede de bijbehorende status en privileges.
Om hierover meer te weten te komen, kan gekeken worden naar de regeling voor de Secretaris Generaal van de Verenigde Naties( VN ).
De OAS en de VN zijn twee grote landenorganisaties, waarbij de kleinste OAS (35 landen) waarschijnlijk het voorbeeld volgt van de grootste i.e. de VN (193 lidlanden).
De Secretaris Generaal van de Verenigde Naties (VN) heeft in principe geen nationaal diplomatiek paspoort nodig voor zijn werk, omdat hij een speciale VN-status heeft en een UN Laissez-Passer (UNLP) gebruikt, welke een internationaal reisdocument is en hem immuniteit en de gebruikelijke privileges verleent.
Hij behoudt zijn eigen nationaliteit en heeft een gewoon nationaal paspoort, dat hij gebruikt voor zijn privé-reizen. Met zijn UNLP geniet hij volledige diplomatieke immuniteit.
De UN Laissez Passer fungeert als het officiële reisdocument van de VN Secretaris Generaal voor al zijn officiële reizen. Zijn VN-functie geeft hem een internationale status met bijbehorende immuniteiten, die voortvloeien uit het VN-verdrag.
Geen plotsklapse intrekking diplomatiek paspoort Jessurun
Indien het OAS-paspoort van Secretaris Generaal Ramdin een vergelijkbare status heeft als die van de SG van de VN, dan heeft Ramdin ook geen nationaal diplomatiek paspoort nodig.
Als de regel van “Verdienstelijkheid” die Ramdin aanhaalt, bestaat , dan kan het diplomatiek paspoort van Jessurun niet plotsklaps worden ingetrokken. Die regel moet eerst worden geschrapt, daarna kan intrekking plaatsvinden.
Die regel waar Ramdin naar verwijst, moet te vinden zijn in de annalen van het ministerie, met andere woorden, het moet vastgelegd of geschreven zijn.
Indien niet vastgelegd, dan opent dat mogelijkheden voor willekeur waardoor diplomatieke paspoorten als beloning, en als geschenk kunnen worden gegeven aan loyalisten, vrienden en familie.
Ramdin verwijst naar eerdere regeringsperiodes,waarin diplomatieke paspoorten aan personen zijn verstrekt, zelfs aan verdachten in strafzaken en aan veroordeelden.
Diplomatiek paspoort: een zeer gewild document
Een diplomatiek paspoort is een paspoort dat in de eerste plaats bedoeld is voor personeel van diplomatieke missies in het buitenland. Een diplomaat is simpelweg iemand die een land vertegenwoordigd in een ander land.
Een diplomatiek paspoort alleen geeft de houder geen immuniteiten, dat is in het algemeen alleen voorbehouden als de houder van zulk een paspoort in een (gast) land is geaccrediteerd, dus het is alleen het gastland dat hem immuniteit verleent.
Dat ministers en assembleeleden met een diplomatiek paspoort reizen geeft hen geen enkele immuniteit. Diplomatieke paspoorten kunnen soms het reizen vergemakkelijken, men krijgt ook sneller een visum waarvoor meestal niet betaald hoeft te worden.
Ambassadeurs
In landen die geen adel kennen, komt de ambassadeurstitel het dichtstbij titels zoals prins, baron en gravin. Vandaar dat in deze landen, waaronder Suriname, de titel van ambassadeur een zeer gewilde en gekoesterde is.
Als personen eenmaal die titel hebben, willen zij voor de rest van hun leven die titel behouden en ook aangesproken worden als ambassadeur.
Maar dat kan niet in Suriname, want in feite vervalt de titel na het aantreden van een nieuwe regeerploeg of bij het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd of bij ontslag.
In sommige landen mogen ambassadeurs hun titel behouden, maar niet het diplomatieke paspoort. Zij krijgen een dienstpaspoort waarin staat “Ambassador ad Honorem”.
In Suriname wordt niemand voor het leven benoemd tot ambassadeur. In sommige landen gebeurt dat wel: in Amerika verleent de president aan ambassadeurs die zich byzonderlijk hebben onderscheiden de persoonlijke titel van ‘ Career Ambassador’, die beschouwd wordt als het equivalent van een vier/vijf sterren generaal. Alleen deze personen mogen zich voor de rest van hun leven ambassadeur blijven noemen.
Enkele bekende namen zijn: William Burns; Ryan Crocker en Thoma Pickering. Frankrijk en Spanje kennen deze regeling ook.
NB. Verliefden op de werkvloer zullen er altijd zijn, ook bij internationale organisaties. Problemen kunnen ontstaan wanneer de relatie publiekelijk bekend wordt of stuk gaat; bij een innige liefde verdedigen de verliefden elkaar, maar in sommige gevallen gebeurt dat niet.
In India hoorde ik een uiteengevallen politieke power-koppel zeggen ‘hum to dubenge sanam, lekin tumko bhi le dubenge’ (ik ga ten onder lieveling, maar ik neem je ook mee).
Rudie Alihusain
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
