Onze wegen worden slagvelden: hoe veel jonge levens moeten nog verloren gaan?
Nog geen week. Vijf jonge mensen overleden. Opnieuw een auto die met hoge snelheid van de weg raakt. Opnieuw een familie die een geliefde verliest. Opnieuw bloemen langs de weg, foto’s op sociale media en dezelfde oproepen om voorzichtiger te rijden.
De vraag is niet meer of Suriname een verkeersprobleem heeft.
De vraag is waarom we ons er telkens pas druk over maken nadat er weer iemand is overleden.
Snelheid is geen vaardigheid
Bij veel ernstige verkeersongevallen in Suriname keren dezelfde factoren terug: te hoge snelheid, gevaarlijke inhaalmanoeuvres, verlies van controle over het voertuig en bestuurders die de risico’s onderschatten.
Een auto is geen speelgoed en de openbare weg is geen racecircuit.
Toch lijkt het alsof steeds meer jonge bestuurders snelheid verwarren met rijvaardigheid. Hard rijden wordt gezien als stoer, ervaren of indrukwekkend. In werkelijkheid verkleint elke kilometer boven de toegestane snelheid de kans om een fout nog te kunnen corrigeren.
Natuurkundige wetten laten zich niet overtuigen door zelfvertrouwen.
Het gevaar wordt structureel onderschat
Veel bestuurders denken dat een ongeval anderen overkomt.
“Ik heb mijn auto onder controle.”
“Ik ken deze weg.”
“Ik haal hem nog wel even in.”
Dat zijn precies de gedachten die vaak voorafgaan aan een ernstig ongeval.
Bij hoge snelheid veranderen seconden in fracties van seconden. De remweg wordt langer. De impact van een botsing wordt vele malen groter.
Een kleine stuurcorrectie kan voldoende zijn om een voertuig te laten slippen, over de kop te slaan of in een sloot, kreek of tegen een boom te belanden.
Het verkeer vergeeft geen fouten.
Jonge levens met een hele toekomst
Wat deze recente ongevallen extra pijnlijk maakt, is de leeftijd van de slachtoffers.
Twintigers die nog een heel leven voor zich hadden.
Zonen en dochters.
Vrienden.
Studenten.
Jonge werknemers.
Hun toekomst eindigt niet omdat zij oud of ziek waren, maar omdat een verkeersfout binnen enkele seconden onomkeerbare gevolgen had.
Achter elk slachtoffer blijft een familie achter die zich jarenlang zal afvragen: had dit voorkomen kunnen worden?
In veel gevallen is het eerlijke antwoord: waarschijnlijk wel.
Ook handhaving schiet tekort
Verkeersveiligheid is niet alleen een verantwoordelijkheid van de bestuurder.
Ook de overheid heeft een belangrijke taak.
Te vaak zien we dat hardrijders zich onaantastbaar voelen. Controles zijn niet altijd zichtbaar of structureel genoeg. Op wegen waar dagelijks veel te hard wordt gereden, ontbreekt regelmatig toezicht.
Wanneer de pakkans klein is, verdwijnt ook de afschrikwekkende werking van de wet.
Meer verkeerscontroles, moderne snelheidsmetingen en consequente sancties zijn geen luxe, maar een noodzaak.
Verkeerseducatie moet opnieuw beginnen
Het probleem zit niet alleen achter het stuur, maar ook tussen de oren.
Verkeersveiligheid krijgt in Suriname vaak pas aandacht na een ernstig ongeval. Daarna ebt de discussie weer weg, totdat de volgende tragedie zich aandient.
Dat patroon moet worden doorbroken.
Scholen, rijscholen, werkgevers, media en maatschappelijke organisaties zouden veel intensiever moeten investeren in verkeerseducatie.
Niet één campagne per jaar, maar een voortdurende bewustwording over snelheid, alcohol, afleiding door mobiele telefoons en defensief rijgedrag.
Veilig rijden is geen vanzelfsprekendheid. Het is een aangeleerde houding.
Iedereen denkt dat hij goed rijdt
Misschien is dat wel het grootste probleem.
Vrijwel iedere bestuurder vindt zichzelf bovengemiddeld goed.
Maar wie regelmatig op de Surinaamse wegen rijdt, ziet dagelijks auto’s die veel te hard rijden, gevaarlijk inhalen, bumperkleven of verkeersregels negeren.
Het aantal ernstige ongevallen laat zien dat er een groot verschil bestaat tussen hoe bestuurders zichzelf beoordelen en hoe zij zich daadwerkelijk gedragen.
Zelfoverschatting is in het verkeer levensgevaarlijk.
Van incident naar nationale crisis
Vijf jonge verkeersdoden in enkele dagen zijn geen op zichzelf staande incidenten meer.
Het is een maatschappelijk probleem.
Verkeersveiligheid verdient dezelfde urgentie als criminaliteit, gezondheidszorg en onderwijs. Elk verloren mensenleven betekent niet alleen persoonlijk verdriet, maar ook een verlies voor de samenleving.
De economische schade, de druk op de gezondheidszorg en het menselijk leed zijn enorm.
Een gezamenlijke verantwoordelijkheid
Het terugdringen van verkeersdoden vraagt om meer dan alleen strengere boetes.
Het vraagt om een cultuurverandering.
Bestuurders moeten beseffen dat enkele minuten tijdswinst nooit opwegen tegen een mensenleven. Passagiers moeten bestuurders durven aanspreken op gevaarlijk rijgedrag. Ouders moeten hun kinderen leren dat verantwoord rijden belangrijker is dan indruk maken op vrienden.
En de overheid moet investeren in betere handhaving, verkeerseducatie, veilige infrastructuur en consequente naleving van de verkeerswetgeving.
H. Smeltz
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
