Is de Nationale Democratische Partij (NDP) bezig aan een nieuwe fase van politieke vernieuwing, of is de partij langzaam haar samenhang aan het verliezen?
Die vraag dringt zich op na de kritische uitspraken van NDP-topper Ramon Abrahams over de manier waarop de partij momenteel wordt geleid.
Volgens Abrahams worden te veel ervaren partijleden buitengesloten van het besluitvormingsproces. Vooral de oudere NDP’ers, die hij als de revolutionairen omschrijft, zouden aan de kant zijn gezet.
Ook het uitblijven van kadermeetings en de onvrede over de situatie van drie partijgenoten in Santo Boma wijzen volgens hem op een dieperliggend probleem.
Zijn uitspraken verdienen meer aandacht dan een discussie over interne partijverhoudingen. Ze raken aan een fundamentele vraag: heeft de NDP voldoende organisatorische kracht om zonder Desi Bouterse als dominante leider verder te functioneren?
Een partij die jarenlang sterk leunde op de persoonlijkheid, invloed en het gezag van één leider, moet na diens wegvallen bewijzen dat zij meer is dan de politieke erfenis van die ene man.
Een partij is geen persoonlijk bezit van haar voorzitter
Abrahams benadrukt dat zijn kritiek niet uitsluitend tegen voorzitter Jennifer Simons is gericht. Toch legt hij met zijn uitspraken een grote verantwoordelijkheid bij haar neer. Volgens hem moet zij meer gebruikmaken van de kennis en ervaring van partijleden die een bijdrage kunnen leveren.
Daarmee raakt hij een belangrijk punt. Een politieke partij kan niet duurzaam functioneren wanneer besluitvorming zich concentreert rond een kleine groep, terwijl ervaren kaderleden nauwelijks worden betrokken.
Een voorzitter hoeft niet alle antwoorden te hebben. Goed leiderschap betekent juist dat mensen met verschillende inzichten en deskundigheden worden samengebracht.
Het betekent ook dat kritiek niet automatisch als verzet wordt beschouwd, maar als een mogelijkheid om beleid en strategie te verbeteren.
Als Abrahams gelijk heeft dat ervaren NDP’ers structureel worden buitengesloten, moet de partijleiding uitleggen waarom dat gebeurt. Welke rol krijgen deze kaderleden nog? Hoe worden besluiten voorbereid? En welke ruimte bestaat er voor interne discussie?
De NDP kan niet enerzijds rekenen op de loyaliteit en inzet van haar oudere generatie en anderzijds doen alsof hun ervaring niet langer relevant is.
Maar ook de oudere garde moet zichzelf een vraag stellen: willen zij daadwerkelijk bijdragen aan vernieuwing, of willen zij vooral de invloed terug die zij onder Bouterse hadden?
Want ervaring verdient erkenning, maar geen automatische aanspraak op macht. Een gezonde partij combineert respect voor haar geschiedenis met ruimte voor nieuwe generaties.
Waar zijn de kadermeetings gebleven?
Een van de scherpste verwijten van Abrahams betreft het uitblijven van kadermeetings. Volgens hem heeft de NDP sinds de verkiezingen geen enkele kadermeeting gehouden, terwijl er voldoende momenten zouden zijn geweest waarop overleg noodzakelijk was.
Als deze situatie inderdaad zo is, moet dat vragen oproepen over de interne organisatie van de partij.
Kadermeetings zijn niet slechts bijeenkomsten voor de vorm. Ze kunnen dienen om politieke ontwikkelingen te bespreken, informatie te delen, achterban en leiding met elkaar te verbinden en draagvlak te creëren voor belangrijke besluiten.
Een partij die haar kader onvoldoende informeert, creëert ruimte voor geruchten, wantrouwen en onderlinge speculaties.
Wanneer leden pas achteraf vernemen welke richting de leiding kiest, neemt hun betrokkenheid af. Uiteindelijk kan dat leiden tot een organisatie waarin een kleine groep beslist en de rest geacht wordt te volgen.
Abrahams vergelijkt de huidige situatie met de werkwijze van Bouterse. Volgens hem zou die voormalige voorzitter zijn adviseurs bijeenroepen om belangrijke ontwikkelingen te analyseren en vervolgens de achterban informeren.
Dat voorbeeld onderstreept wat volgens Abrahams ontbreekt: gestructureerd overleg en een duidelijke verbinding tussen de top en het kader.
Toch moet de NDP niet proberen de oude werkwijze simpelweg te kopiëren. De echte uitdaging is om een organisatie op te bouwen waarin overleg niet afhankelijk is van de persoonlijke voorkeur van één leider, maar een vast onderdeel vormt van de partijcultuur.
Als de NDP alleen functioneerde wanneer Bouterse persoonlijk het initiatief nam, was haar interne organisatie mogelijk kwetsbaarder dan men wilde erkennen.
De erfenis van Bouterse: inspiratie of excuus?
Abrahams stelt dat er binnen de NDP een loopje wordt genomen met de politieke erfenis van Bouterse. Hij vindt dat de huidige leiding onvoldoende doet om de waarden en onderlinge verbondenheid van de partij te behouden.
Maar juist hier moet de NDP kritisch naar zichzelf kijken.
Een politieke erfenis is geen vrijbrief om het verleden te idealiseren. Bouterse was jarenlang het centrale gezicht van de partij.
Zijn leiderschapsstijl heeft de organisatie gevormd, maar de afhankelijkheid van zijn persoon roept nu ook vragen op over de institutionele kracht van de NDP.
Wat gebeurt er wanneer een partij haar belangrijkste bindende figuur verliest? Zijn er sterke interne structuren die de continuïteit waarborgen?
Bestaan er duidelijke afspraken over besluitvorming, opvolging en de betrokkenheid van het kader? Of blijkt dat de organisatie vooral draaide op persoonlijk gezag?
De NDP moet oppassen dat de naam en nalatenschap van Bouterse niet worden gebruikt als argument om iedere beslissing van de huidige leiding te bekritiseren, zonder tegelijkertijd een concreet alternatief te presenteren.
Wie stelt dat het vroeger beter ging, moet ook uitleggen welke elementen uit het verleden bruikbaar zijn en welke aanpassing nodig hebben om de partij toekomstbestendig te maken.
De toekomst van de NDP kan niet uitsluitend bestaan uit het terugverlangen naar een leider die er niet meer is.
Santo Boma: verkiezingsbeloften tegenover juridische realiteit
De situatie van Stefanus Dendoe, Ernst Gefferie en Benny Brondenstein vormt een ander gevoelig punt in de kritiek van Abrahams.
Volgens hem zitten de drie mannen nog steeds in Santo Boma, ondanks verwachtingen die volgens hem voorafgaand aan de verkiezingen zijn gewekt.
Abrahams uit daarover zijn frustratie en stelt dat de partij haar kameraden in de steek laat.
De kwestie raakt aan een belangrijk politiek probleem: wat gebeurt er wanneer verwachtingen die tijdens een verkiezingscampagne worden gewekt, na de verkiezingsoverwinning niet worden waargemaakt?
Politieke partijen moeten zorgvuldig omgaan met beloften, zeker wanneer het gaat om personen die met het strafrecht in aanraking zijn gekomen.
Een partij kan zich inzetten voor juridische bijstand, een eerlijke rechtsgang en de naleving van wettelijke procedures. Zij kan echter niet zonder meer bepalen hoe rechterlijke beslissingen uitvallen of wanneer iemand wordt vrijgelaten.
Daarom moeten politieke verwachtingen worden onderscheiden van de juridische werkelijkheid. De detentie van de drie mannen kan niet uitsluitend worden beoordeeld op basis van wat partijgenoten vinden dat had moeten gebeuren.
Tegelijkertijd mag de partijleiding niet zwijgen wanneer binnen de eigen achterban vragen bestaan over eerdere toezeggingen. Zij moet duidelijk maken wat destijds is beloofd, welke stappen juridisch mogelijk zijn en waarom bepaalde verwachtingen eventueel niet kunnen worden waargemaakt.
Als er beloften zijn gedaan die niet konden worden gegarandeerd, moet de partij daar eerlijk over zijn.
Het vertrouwen van leden wordt niet hersteld door frustratie te uiten, maar door helderheid te verschaffen en verantwoordelijkheid te nemen.
Jennifer Simons moet meer doen dan de partij bijeenhouden
Voor Jennifer Simons ligt er een zware opdracht. Zij moet niet alleen leidinggeven aan een politieke partij, maar ook aantonen dat de NDP zonder Bouterse een zelfstandige organisatie kan zijn.
Dat vereist meer dan het verdelen van functies of het handhaven van de bestaande machtsverhoudingen. Het vraagt om duidelijke communicatie, structureel overleg, transparante besluitvorming en ruimte voor interne kritiek.
Als ervaren kaderleden daadwerkelijk worden buitengesloten, moet dat worden aangepakt. Als er onvoldoende overleg plaatsvindt, moeten er vaste momenten komen waarop de partijleiding verantwoording aflegt aan de eigen organisatie.
Maar Simons mag ook niet worden gereduceerd tot de taak om het verleden voort te zetten. Zij moet de ruimte krijgen om haar eigen leiderschapsstijl te ontwikkelen en de partij aan te passen aan een veranderende politieke omgeving.
De doorslaggevende vraag is niet of zij Bouterse kan vervangen. Geen enkele leider kan een ander volledig vervangen. De vraag is of zij samen met de partij een organisatie kan opbouwen die niet langer afhankelijk is van één persoon.
Daarvoor moet de NDP bereid zijn oude machtsstructuren kritisch te onderzoeken, zonder haar ervaren leden bij voorbaat af te schrijven.
De oudere garde moet ook naar zichzelf kijken
De kritiek van Abrahams kan terecht vragen oproepen over de interne democratie van de NDP. Maar het zou te gemakkelijk zijn om alle problemen uitsluitend bij de huidige voorzitter neer te leggen.
Ook de oudere generatie heeft een verantwoordelijkheid. Een partij kan niet vernieuwen als iedere verandering wordt beoordeeld aan de hand van de vraag of de werkwijze overeenkomt met die van Bouterse.
Ervaring is waardevol, maar politieke organisaties moeten ook ruimte bieden aan jongere kaderleden, nieuwe ideeën en andere vormen van leiderschap.
De revolutionairen kunnen een belangrijke bijdrage leveren aan het bewaren van de geschiedenis, de politieke identiteit en de organisatorische kennis van de NDP. Maar hun rol moet voortkomen uit een duidelijke bijdrage aan de toekomst, niet uitsluitend uit hun positie in het verleden.
De NDP heeft daarom behoefte aan een open gesprek tussen generaties. Niet een strijd tussen oud en nieuw, maar een gesprek over de vraag welke partij Suriname de komende jaren nodig heeft.
Is de NDP aan het doodbloeden?
De waarschuwing van Abrahams dat de partij haar samenhang dreigt te verliezen, moet serieus worden genomen. Toch is het te vroeg om op basis van zijn uitspraken te concluderen dat de NDP daadwerkelijk aan het doodbloeden is.
Interne kritiek kan ook een teken zijn dat leden zich nog betrokken voelen en verandering willen afdwingen. Het gevaar ontstaat wanneer die kritiek structureel wordt genegeerd, overleg uitblijft en verschillende groepen zich steeds verder van de partijleiding verwijderen.
Een politieke partij verzwakt niet uitsluitend doordat zij haar belangrijkste leider verliest. Zij verzwakt wanneer zij er niet in slaagt een nieuwe manier van samenwerken te ontwikkelen.
De NDP staat daarmee voor een keuze. Zij kan de huidige onvrede afdoen als interne frustratie, of deze aangrijpen om haar organisatie te versterken.
Dat betekent dat de partijleiding duidelijkheid moet geven over haar koers, het kader actief moet betrekken en moet laten zien hoe de politieke erfenis van Bouterse wordt vertaald naar een toekomstbestendige organisatie.
Conclusie: een partij moet meer zijn dan de herinnering aan haar leider
De kritiek van Ramon Abrahams legt een ongemakkelijke vraag op tafel: was de NDP organisatorisch sterk genoeg om zonder Desi Bouterse verder te gaan, of blijkt nu hoe afhankelijk de partij van zijn persoonlijke leiderschap was?
Jennifer Simons kan deze vraag niet beantwoorden met alleen woorden over eenheid. Eenheid moet zichtbaar worden in de manier waarop de partij wordt bestuurd, hoe besluiten tot stand komen en hoe leden bij de koers worden betrokken.
De oudere garde verdient een serieuze plaats in dat gesprek, maar moet ook bereid zijn ruimte te maken voor vernieuwing. De partijleiding moet luisteren naar kritiek, maar hoeft niet iedere eis uit het verleden over te nemen.
En de NDP moet ophouden haar toekomst uitsluitend af te meten aan de vraag wat Bouterse zou hebben gedaan.
De werkelijke test van leiderschap is niet hoe een partij functioneert wanneer haar machtigste leider aanwezig is, maar hoe zij verdergaat wanneer die leider wegvalt.
Als de NDP alleen sterk kon zijn onder Bouterse, ligt de grootste crisis niet bij het verlies van één man, maar bij het ontbreken van een organisatie die zelfstandig verder kan.
De vraag is dus niet alleen of de NDP aan het doodbloeden is. De vraag is of de partij bereid is zichzelf opnieuw uit te vinden voordat interne verdeeldheid haar politieke kracht verder aantast.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
