Het is moeilijk te negeren: de wereld om ons heen verhardt. Dagelijks lezen we over nieuwe schandalen, over het roven van staatsmiddelen, over mensen die elkaar bestelen, belazeren, beroven, en over natuur die wordt verwoest voor eigen gewin.
Het lijkt alsof de menselijke samenleving steeds meer op een jungle lijkt waarin de wet van de sterkste geldt, maar zonder de eer van een natuurlijke orde.
Elke fatale aanrijding, elke corruptieschandaal, elk gesjoemel met gemeenschapsgelden is een spiegel van een dieper probleem: de mensheid lijkt zichzelf te hebben verloren.
In plaats van samen te bouwen, slopen we. In plaats van zorg te dragen voor elkaar, proberen we elkaar te overtreffen door vernieling en bedrog.
Staatsmiddelen als speelbal voor eigenbelang
Neem de berovingen van staatsmiddelen: geld dat bedoeld is voor scholen, ziekenhuizen, infrastructuur en voedselvoorziening, wordt buitgemaakt door een enkeling om hun eigen rijkdom te vergroten. Terwijl de burger worstelt om rond te komen, worden de schatkisten van het land geplunderd.
Deze handelingen zijn niet alleen crimineel, ze zijn moreel verwerpelijk. Ze tonen aan dat velen van ons niet horen in een samenleving die gebaseerd is op vertrouwen, wederkerigheid en verantwoordelijkheid.
Fatale aanrijdingen: een symptoom van een ziek systeem
De vele fatale aanrijdingen in ons land zijn geen ongelukken die toevallig gebeuren. Ze zijn een symptoom van een samenleving waarin wetten niet gerespecteerd worden, waar onverantwoordelijk gedrag normaal lijkt, en waar elk individu vooral zijn eigen belang nastreeft.
Auto’s, net als geld en macht, worden middelen om het leven van anderen te bedreigen in plaats van te beschermen.
De diepe bossen: een metafoor voor onze isolatie
Misschien is het daarom tijd om een harde waarheid onder ogen te zien: velen van ons horen thuis in de diepe bossen, ver weg van de samenleving.
Een plek waar alleen de wilde dieren heersen, waar geen corruptie bestaat, geen diefstal, geen politieke spelletjes. Waar overleven draait om instinct en respect voor de natuur, en niet om wetten die we toch breken.
Dit klinkt radicaal, misschien zelfs onmenselijk, maar soms is de spiegel die we onszelf voorhouden pijnlijk duidelijk: de menselijke samenleving is niet meer in staat om zichzelf te beschermen tegen haar eigen leden.
De diepe bossen, letterlijk of figuurlijk, lijken een eerlijkere, meer natuurlijke plek om te leven dan onze steden en dorpen vol bedrog, hebzucht en geweld.
Confronterend maar noodzakelijk
Het is confronterend om te zeggen, maar de mensheid verhardt. De samenleving faalt ons, en wij falen elkaar. Misschien is het tijd om een keuze te maken: blijven we in een wereld die zichzelf kapotmaakt, of keren we terug naar een staat van puur overleven, waar de wetten van de natuur gelden in plaats van de wetten van bedrog?
Voor velen van ons ligt het antwoord in de diepe bossen, alleen met de wilde dieren.
Sheila Mijnals
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
