Ik ben een Nederlander die verliefd is geworden op een Surinaamse man. Met veel verwachtingen en liefde in mijn hart reisde ik drie weken naar Suriname om samen met hem tijd door te brengen.
Wat voor ons een zorgeloze vakantie moest worden, veranderde al snel in een teleurstellende ervaring. Simpelweg omdat wij een homostel zijn en hand in hand over straat liepen.
De blikken die we kregen waren hard en afkeurend. Mensen keken ons na alsof we iets verkeerd deden, terwijl we alleen maar onze liefde wilden tonen.
Voor ons was het pijnlijk en beklemmend.
In Nederland voel ik me nooit zo bekeken of veroordeeld wanneer ik mijn partner vasthoud. Daar is het normaal dat twee mannen elkaar in het openbaar genegenheid tonen.
In Suriname voelde het alsof we steeds moesten oppassen en alsof onze liefde niet bestond.
Het was een schok voor mij. Suriname presenteert zich als een modern land, maar de realiteit liet mij iets anders zien.
Homomannen worden er nog altijd niet geaccepteerd. Dat doet niet alleen pijn, het is ook oneerlijk.
Wij zijn net als ieder ander stel. Ook wij hebben gevoelens, ook wij verdienen respect. Liefde hoort geen schaamte met zich mee te brengen, maar vreugde.
Ik had me een warme en fijne tijd voorgesteld, maar in plaats daarvan heb ik drie weken lang spanning gevoeld. Dit mag in deze tijd niet meer gebeuren.
Suriname zou een voorbeeld kunnen zijn van tolerantie en diversiteit, maar daarvoor moet eerst één simpele waarheid doordringen: liefde is liefde, en elk stel moet de vrijheid hebben om zonder angst of oordeel hand in hand over straat te lopen.
M.A
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
