In het kader van debatten die zijn ontstaan in ons parlement en verwijten van de NDP richting VHP over
geprenteerde beïnvloeding van het Openbaar ministerie, heb ik even onderzoek gedaan naar de geschiedenis van de ‘beïnvloeding’.
We weten dat als politiek zich met strafzaken gaat bemoeien, komt de rechtstaat in
gevaar. De Grondwet is daar heel duidelijk over: bemoeienis met opsporing, vervolging en zaken die bij de
rechter liggen, is verboden.
Eerder meegemaakt
Dat staat er niet voor de sier. Het staat er omdat we dit al eerder hebben meegemaakt.
Ik kijk naar drie momenten uit onze eigen geschiedenis.
Casus 1: “Ik sluit de helft van de VHP’ers op” (2015)
Toen president Bouterse in 2015 zei dat hij “de helft van de VHP’ers” kon opsluiten en dat hij “niet blufte”, was
dat geen grap. Ook al is het “maar praat”, het is gevaarlijke praat.
Want wat denkt de politie? Wat denkt het OM? En wat denkt een rechter? Het signaal is: “dit is wat de macht wil.” Dat is precies hoe je een strafproces politiek maakt: niet met één document, maar met dreiging en druk. Bouterse’s credo was altijd: ‘ Befehl istbefehl’.
Amnestiewet
Casus 2: Amnestiewet: strafzaken wegpoetsen met een wet
Toen kwam de Amnestiewet (en vooral de wijziging van 2012): een wet die juist bedoeld was om vervolging
voor zware zaken te blokkeren. Het Constitutioneel Hof heeft gezegd: dit mag niet; het is in strijd met de
Grondwet en mensenrechtenverdragen.
Met andere woorden: als politiek een wet maakt om strafzaken stop te zetten, is dat óók inmenging. En het resultaat is altijd hetzelfde: slachtoffers blijven met lege handen en de rechtsstaat wordt zwakker.
Bijzondere strafrechtelijke route
Casus 3: 1980: “bijzondere rechtspleging” en een bijzonder gerechtshof
Na de coup werd er zelfs een bijzondere strafrechtelijke route gemaakt via een decreet (S.B. 1980 No. 72) met
een Bijzonder Gerechtshof. Dat is de zwaarste vorm van politieke invloed: je bouwt je eigen systeem naast de
gewone rechter om. Later is dat ook weer opgeheven, maar de schade aan vertrouwen was er toen al.
De les (en die is confronterend) In alle drie gevallen zie je hetzelfde patroon: macht wil justitie gebruiken—met dreiging, met wetten, of met uitzonderingsrechtspraak. En iedere keer verliest de burger.
Dus als de NDP vandaag weer willen “sleutelen” aan OM en rechterlijke macht, moet men niet doen alsof dat
onschuldig is. Het volk moet de kritische vraag stellen: wordt justitie onafhankelijker, of wordt het
makkelijker om tegenstanders te pakken en vrienden te sparen?
Want zodra justitie politiek wordt, is niemand veilig.
Johan Blomhoff
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
