De Surinaamse samenleving moet volgens analist R. Pinas ophouden om de verantwoordelijkheid voor de eigen financiële situatie steeds bij president Jennifer Simons en zelfs bij wijlen oud-president Chan Santokhi te leggen.
In een opiniestuk dat hij naar GFC Nieuws heeft gestuurd stelt Pinas dat de economische realiteit voor een groot deel van de bevolking moeilijk is, maar dat volgens hem onvoldoende wordt gekeken naar de manier waarop mensen het beschikbare inkomen besteden.
Pinas erkent dat veel huishoudens per saldo weinig financiële ruimte hebben.
Tegelijkertijd weet hij zeker dat een groot deel van de problemen wordt versterkt door consumptiegedrag en keuzes die volgens hem niet altijd noodzakelijk zijn.
‘Ik schrok van de rij bij fastfoodrestaurant’
De analist zegt dat hij daar afgelopen week opnieuw bij stilstond toen hij langs een bekend fastfoodrestaurant in Paramaribo liep en een extreem lange rij zag staan.
“En het gaat om jongeren, ouderen, de gewone man en vrouw die hun geld regelmatig uiteenspatten met relatief duur eten. Ik ben me rot geschrokken”, stelt Pinas.
Volgens hem zeggen de drukbezochte restaurants in Suriname veel over de manier waarop sommige Surinamers met hun geld omgaan. Hij spreekt daarbij van het vermorsen en verkeerd besteden van inkomsten.
Taxi nemen en vervolgens klagen over geldgebrek
Ook het veelvuldig gebruik van taxi’s noemt hij als voorbeeld. Volgens hem kiezen mensen geregeld voor een taxi terwijl openbaar vervoer of, waar mogelijk, lopen aanzienlijk goedkoper kan zijn.
“Dezelfde mensen die klagen dat ze te weinig geld hebben nemen voor van alles een taxi en geven hieraan grote bedragen uit. Ook op dit vlak weet men niet wat bezuinigen is, maar wel flink spenderen.”
Daarnaast hekelt hij de bedragen die volgens hem worden uitgegeven aan dure mobiele telefoons, kleding, schoeisel en feesten.
“Wie beweert straatarm te zijn, maar wel geld heeft voor peperdure telefoons, merkkleding, schoenen en feesten, moet stoppen met janken over de president. Wie zijn geld zelf verbrast, kan zijn of haar lege portemonnee niet eindeloos bij Simons neerleggen.”
‘Klagen over de president kost blijkbaar geen geld’
Pinas vindt het opmerkelijk dat mensen volgens hem enerzijds voortdurend klagen over hun financiële situatie en anderzijds onnodig veel geld uitgeven aan zaken die niet tot de eerste levensbehoeften behoren.
“Wel de hele dag klagen op Simons en ondanks hij al is overleden op Chan Santokhi, maar zelf hun geld beter besteden, dat komt niet in hen op.”
Volgens Pinas ligt een deel van de oplossing daarom niet uitsluitend bij de politiek, maar ook bij het individu. Hij vindt dat mensen kritischer naar hun eigen uitgavenpatroon moeten kijken, meer verantwoordelijkheid moeten nemen en waar mogelijk ondernemender en productiever moeten worden.
“Men wil boven zijn stand leven zonder zelf hard te werken, ondernemend te zijn. Men is liever lui dan moe, maar om te klagen over de president, daar hebben ze wel energie voor”, aldus Pinas.
Zijn uitspraken zullen ongetwijfeld mensen aan het denken zetten.
Financiële problemen hebben immers ook structurele oorzaken, zoals hoge prijzen, lage inkomens en beperkte koopkracht.
De kern van zijn betoog is echter dat politieke verantwoordelijkheid en persoonlijke financiële verantwoordelijkheid volgens hem naast elkaar moeten worden gelegd, in plaats van dat alle schuld bij de regering wordt neergelegd.
