Gisteren trokken duizenden Surinamers naar de stembus om hun stem uit te brengen voor de toekomst van het land.
Onder hen ook burgers met een beperking – een groep die vaak wordt vergeten, maar volwaardig deel uitmaakt van het democratisch proces.
Volgens ISOS-voorzitter Bianca Graskamp is de verkiezingsdag niet alleen een viering van democratie, maar ook een moment van reflectie: hoe inclusief is ons systeem werkelijk?
Ze benadrukt dat toegang tot verkiezingen geen gunst is, maar een fundamenteel recht, vastgelegd in het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap – ook door Suriname geratificeerd.
De roep om inclusie was luid, vooral in het licht van het nieuwe kiesstelsel. Stichting Platform ISOS kaartte zorgen en onduidelijkheden aan bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken (Biza).
De nieuwe minister, die inclusiviteit hoog op de agenda heeft staan, erkende het belang van participatie door álle burgers – ook mensen met een beperking.
In aanloop naar de verkiezingen werd een voorlichtingscampagne van een week georganiseerd door het CVV van Biza.
Ook zijn inmiddels meerdere mensen met een beperking werkzaam binnen het ministerie, onder andere bij het Centraal Bureau voor Burgerzaken (CBB), wat een belangrijk signaal is.
Biza heeft stappen gezet richting toegankelijke verkiezingen, met aandacht voor bewustwording en het wegnemen van misverstanden.
Toch blijven er obstakels. Veel stemlokalen zijn niet goed toegankelijk, begrijpelijke informatie ontbreekt vaak en begeleiding is niet altijd beschikbaar. Autonomie voor mensen met een beperking is nog geen vanzelfsprekendheid.
De verkiezingsdag zelf verliep overwegend succesvol, aldus Graskamp tegenover GFC Nieuws.
Ze spreekt haar dank uit aan alle betrokkenen: begeleiders, hulpverleners, doventolken en chauffeurs die dit mede mogelijk maakten.
“De taak voor de nieuwe regering is duidelijk. Bouw verder aan structureel inclusief beleid – niet ad hoc of tijdelijk, maar duurzaam verankerd in wet- en regelgeving.”
“Er moet blijvende aandacht zijn voor toegankelijke communicatie, mobiliteit, onderwijs, werkgelegenheid én politieke participatie.”
Dat vereist volgens haar samenwerking tussen overheid, maatschappelijke organisaties en de doelgroep zelf. “Alleen zo bouwen we aan een samenleving waarin niemand wordt buitengesloten.”
