Nederlanders die hun woning in Nederland verhuren en in het buitenland, bijvoorbeeld Suriname, gaan wonen, merken dat dit financieel vaak tegenvalt.
Wat op het eerste gezicht lijkt op een slimme manier om huurinkomsten te combineren met een betaalbaar leven in het buitenland, pakt in de praktijk voor velen ongunstig uit.
Dat komt vooral door de Nederlandse belastingregels. Woningen die je niet zelf bewoont, vallen in box 3 van de inkomstenbelasting.
Volgens Vastgoed Belang heeft het beleid grote gevolgen. In 2024 zijn al 50.000 huurwoningen verkocht. Tot 2027 dreigen nog eens 300.000 huurhuizen uit de markt te verdwijnen, vooral van kleine verhuurders die hun woning als pensioen zien.
Daar rekent de Belastingdienst met een zogenaamd forfaitair rendement: een vaste, geschatte opbrengst over je vermogen, ongeacht wat je werkelijk ontvangt aan huur.
Veel verhuurders betalen hierdoor meer belasting dan dat ze daadwerkelijk aan inkomsten binnenkrijgen. Vanaf 2026 wordt dit nog lastiger, want het forfaitaire rendement stijgt.
Tegelijkertijd zijn onderhoudskosten en andere uitgaven niet aftrekbaar. “Geen aftrek voor onderhoud, maar wel belasting over een verzonnen winst. Dat is niet normaal,” zeggen critici.
Ook Surinamers die zich uitschrijven uit Nederland en in Suriname gaan wonen, blijven belastingplichtig als ze nog een woning in Nederland bezitten.
Andersom geldt dat ook: wie als Nederlander een huis in Suriname heeft als tweede woning, moet dit in Nederland opgeven als bezit in box 3, net als beleggingen, spaargeld of crypto.
Fiscalist Cor Overduin is een rechtszaak begonnen tegen de Nederlandse staat vanwege dit belastingstelsel.
Op 5 juni tekenden een groot aantal Tweede Kamerleden een motie waarin het systeem door sommigen “juridisch zwak en onrechtvaardig” wordt genoemd.
Er bestaat wel een regeling die het mogelijk maakt om belasting te betalen over het werkelijke rendement.
Maar in de praktijk helpt dat verhuurders nauwelijks, omdat kosten niet meetellen en fictieve winsten blijven staan.
