Opnieuw wordt het publiek geconfronteerd met een situatie die het vertrouwen in overheidsbestuur verder uitholt.
Een complete lijst van goederen: laptops, computers en andere materialen ter waarde van SRD 1 miljoen is nergens terug te vinden binnen het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid.
Minister André Misiekaba zag zich genoodzaakt aangifte te doen. Dat alleen zegt al genoeg: de controlemechanismen functioneren niet.
De afdeling Interne Controle zegt niet eens te weten dat deze aankopen hebben plaatsgevonden. Op het ministerie zelf is niets aangetroffen.
Zelfs het secretariaat van de minister heeft geen enkele documentatie over deze uitgaven. Dit is geen administratieve fout. Dit is structurele nalatigheid.
Een ministerie dat zijn eigen contracten niet kent
Alsof het ontbreken van miljoenen aan goederen nog niet alarmerend genoeg is, blijkt zelfs de juridische afdeling onwetend te zijn van de contracten met leveranciers.
Dat betekent dat er op meerdere niveaus binnen het departement geen toezicht is, geen verantwoording, geen interne controle en geen administratieve borging.
Het is een institutioneel vacuüm waar miljoenen eenvoudig kunnen verdwijnen en blijkbaar ook zijn verdwenen.
Misiekaba waarschuwt dat er nog meer onregelmatigheden aan het licht zullen komen. Dat is geen geruststelling, maar een dreigend vooruitzicht.
Het polikliniekenproject: een voorbeeld van misleiding
Misiekaba verwijst naar een project waarbij poliklinieken van de Medische Zending en de Regionale Gezondheidsdienst (RGD) aan elkaar gekoppeld moesten worden.
Het project is niet uitgevoerd, maar er wordt een verhaal gepresenteerd alsof er wél werk is verricht.
Het ministerie concludeerde dat deze prestaties “niet relevant” zijn voor het doel van het project. De verantwoordelijke consultant is inmiddels aan de kant geschoven.
Dit voorbeelden tonen hoe diep het probleem zit: niet alleen ontbreken goederen, maar zelfs rapportages en prestaties zijn oncontroleerbaar, chaotisch of volledig misleidend.
De Kaalplukwet is geen luxe, het is een noodzaak
De minister benadrukt opnieuw de noodzaak van een Kaalplukwet, waarmee onrechtmatig verkregen goederen en middelen van publieke functionarissen kunnen worden teruggevorderd.
Het is een voorstel dat in een goed functionerende rechtsstaat nauwelijks discussie zou hoeven oproepen.
Maar in Suriname, waar onregelmatigheden eerder regel dan uitzondering lijken, is zo’n wet een onmisbaar instrument om publieke middelen te beschermen.
Toch moet worden gezegd: wetgeving alleen is niet genoeg. Zonder interne discipline, transparante processen en een functionerende controleketen blijft elke wet een lege huls.
De ontheffing van de directeur van het Regionaal Ziekenhuis Wanica is een volgende aanwijzing dat het systeem rammelt.
Hij besteedde drie essentiële diensten – radiologie, laboratorium en apotheek – uit zonder overleg met de minister. Volgens Misiekaba betreft het een “wurgcontract”.
Opnieuw zien we dezelfde patronen: gebrek aan toezicht, gebrek aan transparantie, gebrek aan integriteit.
De reeks incidenten binnen het ministerie is geen ongeluk. Het is een signaal van een bredere bestuurscultuur waarin verantwoordelijkheid vertroebeld is en publieke middelen te gemakkelijk kunnen verdwijnen.
Zolang ministeries opereren zonder harde administratieve lijnen, zonder heldere protocollen en zonder persoonlijke verantwoordelijkheid, zullen SRD-miljoenen blijven verdwijnen — en blijft het publiek met lege handen achter.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
