In verschillende districten van Suriname spelen winkeliers slim in op een probleem waar veel inwoners dagelijks tegenaan lopen: het tekort aan geldautomaten op redelijke afstand.
Met name in gebieden buiten Paramaribo, zoals Saramacca, kiezen sommige mensen ervoor om contant geld niet meer bij een ATM op te nemen, maar rechtstreeks bij de supermarkt in de buurt.
Wie snel SRD nodig heeft en niet ver wil reizen, kan bij bepaalde supermarkten pinnen en direct contant geld ontvangen.
De gangbare constructie is eenvoudig: een klant pint SRD 1000 en betaalt daarvoor SRD 60 aan kosten. Uiteindelijk krijgt hij of zij SRD 940 contant mee.
Voor verscheidene inwoners weegt dit bedrag niet op tegen de tijd, transportkosten en frustratie van een defecte of lege geldautomaat.
“Ik ga allang niet meer naar de automaat maar pin gewoon bij de Chinese supermarkt op de hoek,” zegt een bejaarde bewoner uit Saramacca aan GFC Nieuws.
Subtiele winst in ruil voor gemak
Voor de supermarkt is deze dienst redelijk lucratief. De vergoeding van SRD 60 op een transactie van SRD 1000 komt neer op een directe opbrengst van 6 procent per handeling.
Zeker bij meerdere transacties per dag kan dit voor winkeliers een stabiele extra inkomstenbron opleveren, zonder extra voorraad of personeel.
Fiscale vraagtekens bij de praktijk
Tegelijkertijd roept deze praktijk vragen op over belastingafdracht. De pintransactie wordt door de bank geregistreerd als een gewone verkoop, terwijl er in werkelijkheid geen product wordt geleverd maar een dienst.
Dat betekent dat de inkomsten uit deze “cash-service” in veel gevallen niet afzonderlijk worden opgegeven.
Deskundigen wijzen erop dat hierover in principe belasting verschuldigd is, net als bij andere diensten. Of en in hoeverre hierop wordt gecontroleerd, is onduidelijk.
Voorlopig lijkt de praktijk vooral een symptoom van een groter probleem: zolang het netwerk van geldautomaten onvoldoende functioneert, blijven winkeliers deze rol vervullen en blijft de lokale samenleving afhankelijk van creatieve oplossingen.
