De inflatie in Suriname bedroeg in december 2025 11,4 procent. Op papier een statistiek, in de praktijk een harde realiteit.
Met SRD 1.000 koop je vandaag zichtbaar minder dan een jaar geleden. Niet omdat mensen meer willen, maar omdat alles duurder is geworden.
Alleen al in december stegen de prijzen met 0,4 procent. Dat lijkt marginaal, maar het stapelt zich op. Elke maand een beetje duurder betekent aan het eind van het jaar een zware klap voor huishoudens die al op de rand balanceren.
Vooral voeding, huur, gas, zorg en dagelijkse boodschappen blijven stijgen — precies de posten waarop mensen niet kunnen bezuinigen zonder hun levenskwaliteit of gezondheid aan te tasten.
Gemiddelden verbergen ongelijkheid
Inflatiecijfers zijn gemiddelden. Maar niemand leeft van een gemiddelde. Voor gezinnen met een laag of middeninkomen voelt de inflatie vaak veel hoger dan 11,4 procent. Wie het grootste deel van zijn inkomen uitgeeft aan basisbehoeften, wordt onevenredig hard geraakt.
Voor hen is inflatie geen abstract economisch begrip, maar een wekelijkse rekensom bij de kassa: wat kan vandaag niet meer mee?
Koopkrachtverlies gebeurt niet in één klap. Het sluipt binnen. Eerst wordt er bezuinigd op ontspanning, daarna op kleding, vervolgens op voeding en zorg. Uiteindelijk tast het de waardigheid en bestaanszekerheid van mensen aan.
Wanneer lonen, uitkeringen en sociale voorzieningen deze prijsstijgingen niet bijhouden, wordt armoede niet alleen verdiept, maar ook genormaliseerd.
Waar blijft het vangnet?
Inflatie is niet volledig te voorkomen, maar de gevolgen zijn wel te verzachten. Dat vraagt om:
Gerichte koopkrachtmaatregelen
Tijdige loon- en uitkeringscorrecties
Bescherming tegen excessieve huur- en prijsstijgingen
Transparant beleid dat uitlegt wie wordt geholpen en hoe
Zonder deze ingrepen verandert inflatie van een economisch probleem in een sociaal risico.
De realiteit in de portemonnee
Wie alleen naar cijfers kijkt, mist het grotere verhaal. De realiteit wordt niet gemeten in percentages, maar in volle of lege boodschappentassen, in uitgestelde doktersbezoeken en in huishoudens die elke maand moeten kiezen wat ze laten liggen.
Inflatie is dus geen theoretisch debat. Het is een dagelijkse strijd om rond te komen.
Zolang beleid blijft steken in rapportages en verklaringen, groeit de kloof tussen statistiek en samenleving. Wat nodig is, zijn concrete keuzes die laten zien dat economische cijfers mensen dienen — en niet andersom.
D. Karamat-Ali
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
