In tijden van afscheid en herdenking is het vanzelfsprekend dat warme woorden de boventoon voeren.
Toch leeft er onder een aanzienlijk deel van de samenleving een ander gevoel: teleurstelling, frustratie en een diep wantrouwen.
Respect tonen voor een persoon betekent echter niet dat de samenleving haar ervaringen en werkelijkheid moet verzwijgen. De vraag die blijft hangen is niet óf er respect moet zijn, maar of er nog ruimte is voor eerlijkheid.
Van belofte naar beproeving
Toen Chandrikapersad Santokhi samen met Ronnie Brunswijk in 2020 aantrad, werd een koers van herstel en vernieuwing aangekondigd. De verwachtingen waren hoog: economische stabilisatie, transparant bestuur en een merkbare verlichting voor de burger.
De praktijk pakte anders uit. Voor veel huishoudens veranderde hoop in dagelijkse strijd. De kosten van levensonderhoud stegen fors, de koopkracht daalde en vooral de middenklasse voelde de druk toenemen. Waar vooruitgang werd beloofd, ervoeren velen achteruitgang.
De rekening bij de burger
Het gevoerde beleid legde een aanzienlijk deel van de economische last bij de samenleving. Subsidies werden afgebouwd zonder voldoende vangnet, terwijl prijzen en lasten bleven stijgen. De nationale munt verloor aan waarde, en daarmee ook de financiële zekerheid van duizenden gezinnen.
De vraag die steeds luider klonk: voor wie was het herstel eigenlijk bedoeld? Niet voor de kleine ondernemer die zijn marges zag verdwijnen.
Niet voor de ambtenaar die zijn salaris zag verdampen. En zeker niet voor de marktverkoper die elke dag moest improviseren om rond te komen.
Integriteit als belofte, onzekerheid als uitkomst
De strijd tegen corruptie werd gepresenteerd als een kernpunt van het beleid. Toch bleef tastbare vooruitgang op dit vlak voor velen uit. Grote doorbraken bleven onzichtbaar en het vertrouwen in een daadwerkelijke koerswijziging nam niet toe.
In plaats van een duidelijke breuk met het verleden, ontstond het beeld dat bestaande structuren bleven functioneren, zij het met andere gezichten aan het roer.
Dialoog zonder richting
Leiderschap werd vaak gekoppeld aan overleg en dialoog. Maar zonder concrete besluiten en zichtbare resultaten verliest dialoog zijn betekenis.
Tijdens cruciale momenten ontbrak het volgens velen aan daadkracht, waardoor onzekerheid bleef bestaan en richting uitbleef.
Een land besturen vraagt meer dan woorden. Het vraagt om keuzes, juist wanneer die moeilijk zijn.
Misschien wel het meest voelbare gevolg van deze periode was de groeiende kloof tussen bestuur en samenleving. Waar verbinding nodig was, ontstonden spanningen. Burgers voelden zich niet gehoord en verloren het vertrouwen dat hun situatie werd begrepen.
Die afstand heeft niet alleen economische, maar ook sociale gevolgen gehad.
Herdenken zonder te herschrijven
Dat tijdens rouwmomenten de nadruk ligt op het positieve, is begrijpelijk. Maar wanneer dit beeld niet strookt met de ervaringen van een groot deel van de bevolking, ontstaat het risico van geschiedvervorming.
Een samenleving die haar recente verleden te rooskleurig voorstelt, ontneemt zichzelf de kans om ervan te leren.
Eerlijk terugkijken is geen gebrek aan respect, maar juist een voorwaarde voor vooruitgang.
Conclusie
De regeerperiode 2021–2025 heeft diepe sporen nagelaten—economisch, sociaal en moreel. Die realiteit verdient erkenning. Niet om te veroordelen, maar om te begrijpen en te verbeteren.
Suriname staat voor de keuze: blijven hangen in mooie woorden, of de moed tonen om lessen te trekken uit wat is geweest. Want alleen door eerlijk te kijken naar het verleden, kan er gebouwd worden aan een stabielere toekomst.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
