Hiv mag dan medisch beter beheersbaar zijn, maar in Suriname blijft de pijn, schaamte en stilte rondom besmettingen groot.
Terwijl het aantal gevallen toeneemt, klinkt uit de samenleving een dringende oproep: het is tijd voor meer empathie, échte voorlichting en een rechtvaardige aanpak.
“Het is zo makkelijk om met de vinger te wijzen,” zegt een vrouw die haar verhaal anoniem deelt. “Iedereen zegt: ‘Ze had beter moeten weten.’ Maar niemand weet hoe moeilijk het is om in sommige situaties nee te zeggen. Hoe sterk je moet zijn om een test af te dwingen — in een systeem dat soms zelf tekortschiet. Er zijn zorgverleners die slordig omgaan met testen of niet eerlijk handelen. En dan draag jij de gevolgen.”
Een andere burger vertelt met bitterheid over een ontmoeting met een politieman. “Hij greep naar zijn kruis en zei: ‘Nu zullen er meer hoeren zijn.’ En ik dacht alleen maar: zulke mannen brengen zichzelf én anderen in problemen. Zulke mensen horen niet in uniform, want ze vertegenwoordigen onrecht in plaats van bescherming.”
De stemmen uit de gemeenschap laten zien dat hiv niet alleen een gezondheidsprobleem is, maar ook een spiegel voor onze samenleving.
“Men zegt: niemand besmet een ander, men laat zich besmetten. Maar dat is te kort door de bocht,” zegt een jongeman. “Sommige mensen worden gemanipuleerd, misleid of gewoon onzorgvuldig behandeld. Het is laf om te oordelen zonder het verhaal te kennen.”
De roep om verandering groeit. Burgers eisen dat de overheid, scholen, kerken en maatschappelijke organisaties hun verantwoordelijkheid nemen.
Er is behoefte aan structurele voorlichting – niet alleen over bescherming, maar ook over respect, machtsmisbruik, en gelijkwaardigheid in relaties.
“Stop met veroordelen, begin met begrijpen,” zegt een vrouw zacht. “Zolang we mensen blijven beschuldigen in plaats van beschermen, zal hiv in stilte blijven groeien.”
