Ik vind het een merkwaardig verschijnsel hoe sommige Surinamers na een aantal jaren in Nederland veranderen.
Vroeger kon je gewoon bij hen binnenlopen, een stoel pakken en uren blijven praten. Tegenwoordig moet je soms eerst een afspraak maken om een kop koffie te drinken.
En dan heb je nog geluk als er binnen twee weken een plekje in de agenda vrij is.
Toch begin ik steeds beter te begrijpen waarom mensen die gewoonte overnemen.
Gezelligheid moet tegenwoordig in de agenda
Stel je voor dat je vanuit Suriname bij familie in Nederland logeert. Op vrijdag bel je een oude kennis om zaterdag even langs te komen.
Die vindt het hartstikke leuk, maar heeft zaterdag al boodschappen, zondag een verjaardag en het volgende weekend andere afspraken.
Of je over drie weken kunt komen?
Ik zou bijna vragen of er voor die koffie ook een officiële uitnodiging wordt verstuurd.
Sommige mensen plannen zelfs etentjes maanden vooruit. En dan hoor je achteraf hoe heerlijk spontaan het allemaal was.
In Suriname praten we gewoon terwijl we koken
Wat ik prettig vind aan onze manier van omgaan, is dat gezelligheid gemakkelijk onderdeel wordt van het dagelijks leven.
Komt iemand langs terwijl je kookt, dan kan die gewoon blijven zitten en praten. Je hoeft niet eerst alle huishoudelijke taken af te ronden.
Ook wanneer er kinderen rondlopen of nog moet worden schoongemaakt, kan het gesprek doorgaan.
Natuurlijk waardeert niet iedereen onverwacht bezoek. Maar in Suriname hoeft een ontmoeting lang niet altijd een speciaal gereserveerd moment te zijn.
Na een paar jaar pak je zelf die agenda
Toch begrijp ik hoe zo’n verandering ontstaat.
In Nederland hebben veel mensen hun werk, reistijd, sport, boodschappen en familieverplichtingen. Soms werken beide partners en wonen vrienden ook nog in verschillende steden.
Wie steeds spontaan probeert af te spreken, kan ontdekken dat iedereen al iets gepland heeft.
Dus begin je zelf afspraken te maken. Eerst een week vooruit, daarna drie weken.
Uiteindelijk ben je degene die zijn agenda pakt wanneer iemand vraagt of hij vanavond kan langskomen.
En eerlijk gezegd zie ik daar ook voordelen in.
Misschien kunnen wij daar iets van leren
Een afspraak betekent dat iemand bewust tijd voor je vrijmaakt. Je kunt rustig praten zonder dat tussendoor nog allerlei verplichtingen moeten worden afgewerkt.
Bovendien heeft iedereen weleens behoefte aan een avond zonder bezoek.
Ik blijf onze Surinaamse spontaniteit waarderen. Maar misschien zouden wij soms ook wat vaker vooraf kunnen vragen wanneer iemand tijd heeft.
Dan weet je tenminste dat je welkom bent en krijgt het samenzijn de aandacht die het verdient.
Al hoop ik dat we nooit zover komen dat we voor een kop koffie bij de buren eerst drie maanden op een wachtlijst moeten staan.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
