De armoedeproblematiek in Suriname vraagt om een urgente en structurele aanpak.
Zonder doelgericht beleid en duurzame investeringen in gezinnen, onderwijs en gemeenschappen dreigen armoede, maatschappelijke polarisatie en raciale spanningen verder toe te nemen.
Dit kwam naar voren tijdens een presentatie van Judith Wijngaarde-Mathurin van Stichting Gaape Denki aan de Vaste Parlementaire Commissie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting op 10 november.
Armoede vraagt om meer dan financiële ondersteuning
Tijdens de presentatie, met als thema ‘Doorbreken van de vicieuze cirkel van intergenerationele armoede middels het Bolsa Familia-concept (Brazilië)’, werd aandacht gevraagd voor de noodzaak om armoede niet uitsluitend als een financieel vraagstuk te benaderen.
Volgens Wijngaarde-Mathurin is het van belang dat de overheid verder kijkt dan tijdelijke financiële tegemoetkomingen en inzet op maatregelen die gezinnen daadwerkelijk in staat stellen hun sociaaleconomische positie duurzaam te verbeteren.
Daarbij werd toegelicht hoe gerichte financiële ondersteuning aan kwetsbare gezinnen, met bijzondere aandacht voor alleenstaande moeders, kan bijdragen aan het doorbreken van de overdracht van armoede van generatie op generatie.
Stichting Gaape Denki zet zich in voor de ontwikkeling van jongeren en de versterking van gezinnen en gemeenschappen.
De organisatie is onder meer actief in Devisbuiten, waar zij zich richt op verbetering van de leefomstandigheden en het vergroten van ontwikkelingsmogelijkheden voor jongeren.
Braziliaans model als uitgangspunt voor surinaams armoedebeleid
Een belangrijk voorstel tijdens de presentatie was de invoering van een aan de Surinaamse omstandigheden aangepast beleid op basis van het Conditional Cash Transfer-principe (CCT).
Dit model, dat onder meer in Brazilië wordt toegepast via het Bolsa Família-programma, koppelt financiële ondersteuning aan specifieke voorwaarden.
Gezinnen ontvangen ondersteuning wanneer zij voldoen aan bepaalde verplichtingen op het gebied van onder andere schoolbezoek, vaccinaties en periodieke gezondheidscontroles.
Het uitgangspunt is dat financiële ondersteuning niet alleen moet voorzien in onmiddellijke basisbehoeften, maar tegelijkertijd moet bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen en het versterken van de maatschappelijke en economische positie van gezinnen.
Een dergelijke aanpak kan volgens de voorgestelde benadering helpen voorkomen dat kinderen opgroeien in dezelfde achterstandspositie als hun ouders, waardoor de vicieuze cirkel van intergenerationele armoede wordt voortgezet.
Nationaal instituut voor het gezin en hervorming van het onderwijs
Naast de invoering van een aangepast CCT-beleid werden verschillende institutionele en beleidsmatige maatregelen voorgesteld.
Een daarvan is de oprichting van een Nationaal Instituut voor het Gezin, dat zich structureel zou moeten richten op de ondersteuning, begeleiding en versterking van gezinnen.
Hiermee zou een meer samenhangende benadering van gezinsproblematiek en maatschappelijke ontwikkeling kunnen worden bevorderd.
Ook werd gepleit voor een grondige versterking en hervorming van het onderwijs. Onderwijs werd daarbij gepresenteerd als een essentieel instrument om sociaaleconomische achterstanden te verminderen en jongeren betere kansen op maatschappelijke participatie en economische zelfstandigheid te bieden.
Verder werd de instelling van een onafhankelijke Huisvestingsautoriteit als noodzakelijk aandachtspunt genoemd. Een dergelijke instantie zou een belangrijke rol kunnen vervullen bij het bevorderen van een transparant en doelgericht huisvestingsbeleid.
Commissieleden vragen om onderbouwing met cijfers
Naar aanleiding van de presentatie stelden de commissieleden verschillende vragen. Daarbij werd onder meer geïnformeerd naar de beschikbare cijfers en het aantal gezinnen dat zich daadwerkelijk in de geschetste problematische omstandigheden bevindt.
Deze vragen onderstrepen het belang van betrouwbare gegevens en een goed onderbouwde analyse als basis voor het ontwikkelen van effectief armoedebeleid.
Om maatregelen doelgericht te kunnen inzetten, is immers inzicht nodig in de omvang, spreiding en aard van de armoedeproblematiek in Suriname.
Voorstellen worden verder besproken met het ministerie
Namens de commissie gaf voorzitter Ivanildo Plein aan dat de aangedragen aandachtspunten en voorstellen verder met het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting zullen worden besproken.
Op die manier moeten de gesignaleerde problematiek en de voorgestelde oplossingsrichtingen nader onder de aandacht van het ministerie worden gebracht.
Naast voorzitter Plein namen de commissieleden Johnny Kasdjo, Harriët Ramdien, Ingrid Bouterse-Waldring, Annie Sadi, Aziez Salarbaks en Hakiem Lalmahomed deel aan de vergadering. Tashana Lösche was als vaste toehoorder aanwezig.
De presentatie heeft opnieuw aandacht gevestigd op de noodzaak van een samenhangend sociaal beleid, waarbij armoedebestrijding niet beperkt blijft tot het verstrekken van financiële ondersteuning, maar zich richt op duurzame gezinsversterking, onderwijs, huisvesting en het vergroten van ontwikkelingskansen.
Het doorbreken van intergenerationele armoede vraagt immers om beleid dat niet alleen de problemen van vandaag opvangt, maar ook voorkomt dat toekomstige generaties met dezelfde achterstanden worden geconfronteerd.
