Een huis vol kinderen wordt in Suriname vaak geassocieerd met gezelligheid, liefde en sterke familiebanden.
Maar ik vraag me af of ouders die vijf, zes of nog meer kinderen krijgen altijd voldoende stilstaan bij wat ieder kind afzonderlijk nodig heeft.
Want een groot gezin kan prachtig zijn, terwijl achter die gezellige drukte ook kinderen opgroeien die voortdurend aandacht, ruimte en mogelijkheden moeten delen.
En die daar zelf nooit voor hebben gekozen.
Hoeveel aandacht blijft er voor ieder kind over?
Een ouder heeft nu eenmaal een beperkt aantal uren per dag. Na het werk moet er worden gekookt, schoongemaakt en voor de kinderen gezorgd.
Stel dat één kind problemen heeft op school, een ander ergens verdrietig over is en een derde hulp nodig heeft met huiswerk. Ondertussen vraagt de jongste voortdurend aandacht.
Wie krijgt dan een rustig gesprek met vader of moeder?
Ik denk dat sommige ouders onderschatten hoeveel persoonlijke begeleiding kinderen nodig hebben. Liefde kan groot zijn, maar tijd en energie zijn beperkt.
De oudste wordt vanzelf een tweede ouder
Wat mij vooral bezighoudt, is de verantwoordelijkheid die soms bij oudere broers en zussen terechtkomt.
Een tiener die voortdurend op jongere kinderen moet passen, hen helpt met schoolwerk, eten klaarmaakt en het huishouden draaiende houdt.
Wanneer blijft er tijd over om zelf jong te zijn?
In de psychologie heet het overnemen van zulke ouderlijke verantwoordelijkheden parentificatie.
Een wetenschappelijk overzicht van 69 studies, gepubliceerd in juni 2026 in Children and Youth Services Review, beschrijft hoe langdurige, te zware verantwoordelijkheden bij kinderen kunnen samenhangen met emotionele problemen en spanningen binnen gezinnen.
Af en toe helpen in huis is natuurlijk normaal. Maar een oudste dochter of zoon hoort geen permanente, onbetaalde oppas te worden.
Ook de toekomst moet worden verdeeld
Dan komen de financiële gevolgen.
In Suriname kunnen schooluniformen, vervoer, boeken, bijlessen en andere noodzakelijke uitgaven behoorlijk oplopen.
In een groot gezin moeten kinderen soms slaapkamers delen en ontbreekt een rustige plek om te studeren. Sport, hobby’s en verdere opleidingen kunnen onder druk komen te staan.
Onderzoek van de Universiteit van Oxford uit 2020 vond bij Engelse scholieren een verband tussen meer broers en zussen en lagere schoolresultaten.
Investeringen van ouders konden dat nadeel deels beperken. Dat onderzoek ging niet over Suriname en bewijst geen automatisch oorzakelijk verband.
Een groot gezin vraagt meer dan goede bedoelingen
Er zijn beslist grote Surinaamse gezinnen waarin kinderen uitstekend worden opgevoed. Broers en zussen kunnen veel steun, plezier en verbondenheid aan elkaar hebben.
Maar ouders moeten zich wel afvragen of ieder kind voldoende aandacht, privacy, begeleiding en kansen krijgt. Zelfs een hoog inkomen lost een gebrek aan persoonlijke tijd niet vanzelf op.
Ik vind dat we veel kritischer mogen kijken naar de beslissing om steeds meer kinderen te krijgen.
Want ouders bepalen hoe groot hun gezin wordt. De kinderen moeten vervolgens jarenlang leven met de gevolgen van die keuze.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
