Wie de vliegtuigen vanuit Amsterdam naar de luchthaven in Zanderij regelmatig ziet aankomen, hoeft eigenlijk maar één conclusie te trekken. Suriname blijft trekken.
Ondanks alle kritiek, ondanks alle frustraties en ondanks alles wat mensen zeggen over de problemen in dit land, zitten die vliegtuigen keer op keer vol met mensen die bewust duizenden kilometers afleggen om hier weer voet aan wal te zetten.
Dat is opmerkelijk. Want velen van hen wonen in Nederland, een land waar zij beschikken over vrijwel alles wat een mens nodig heeft om comfortabel te leven.
Goede voorzieningen, stabiele inkomens, infrastructuur, gezondheidszorg, winkels en talloze mogelijkheden. Toch blijkt dat allemaal niet voldoende om Suriname uit hun hoofd en hart te krijgen.
Alles hebben en toch iets missen
Ik spreek regelmatig mensen uit de diaspora die mij vertellen dat zij het in Nederland goed hebben. Ze hebben daar hun huis, werk, auto, vrienden en een geregeld bestaan. Maar zodra het gesprek over Suriname gaat, verandert vaak hun toon.
Dan komen de herinneringen. De straat waar zij opgroeiden. Familie. Het eten. De geur van het land. De warmte. De muziek. De omgang met mensen.
Zelfs de chaos waarover zij zich tijdens hun verblijf in Suriname soms opnieuw ergeren, lijkt achteraf onderdeel te worden van iets waarnaar zij verlangen.
Nederland geeft hen zekerheid, maar Suriname geeft hen een gevoel.
Het land waarover men klaagt
Dat is misschien wel de grootste paradox. Men kan Suriname tijdens een bezoek vervloeken vanwege files, slechte wegen, bureaucratie, hoge prijzen of andere problemen.
Maar enkele maanden later wordt alweer gekeken wanneer het volgende vliegticket geboekt kan worden.
Kennelijk is er iets wat geld, comfort en voorzieningen niet kunnen vervangen.
Suriname heeft voor veel mensen uit de diaspora geen perfecte samenleving nodig om aantrekkelijk te blijven. Het land zit in hun herinneringen, hun familiegeschiedenis en hun identiteit.
Je kunt in Nederland wonen, daar je leven hebben opgebouwd en alles bezitten wat je nodig hebt. Maar soms kan een land waar je vandaan komt iets in je raken wat geen enkel ander land kan bieden.
En daarom blijven die vliegtuigen naar Zanderij vol.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
