Een uitspraak van de Nederlandse voormalig advocaat Oscar Hammerstein zette mij onlangs aan het denken.
In een gesprek met journaliste Marianne Zwagerman vertelde Hammerstein, die zelf homoseksueel is, dat hij de tolerantie tegenover homoseksuelen in Amsterdam ziet afnemen.
Hij gaf daarbij aan dat hij tegenwoordig niet meer zo gemakkelijk als vroeger hand in hand met een man door Amsterdam zou lopen.
Dat vond ik eerlijk gezegd opvallend. Amsterdam staat immers wereldwijd bekend als een stad waar vrijheid en tolerantie hoog in het vaandel staan.
Juist daarom is het opmerkelijk wanneer iemand die de stad en haar ontwikkeling goed kent zegt dat hij zich daar minder onbevangen voelt.
En hoe zit dat in Suriname
Ik moest onmiddellijk aan Suriname denken. Want laten wij elkaar niets wijsmaken. Ook hier is er nog lang niet overal begrip voor mannen die van elkaar houden.
Ik vraag mij af hoeveel mensen er werkelijk ontspannen zouden reageren wanneer twee mannen in de Hermitage Mall hand in hand zouden rondlopen. Ik vermoed dat er heel wat gefluister, blikken en misschien zelfs afkeurende opmerkingen zouden volgen.
Zover zijn wij als samenleving nog niet.
Liefde maakt niemand minder
Toch zou je verwachten dat anno 2026 inmiddels breed wordt begrepen dat homoseksualiteit geen ziekte is en al helemaal niet het gevolg is van kwade geesten of de duivel.
Het gaat simpelweg om mensen die hun leven en liefde op een andere manier beleven.
Niemand hoeft homoseksualiteit persoonlijk aantrekkelijk te vinden. Maar respect zou geen kwestie van voorkeur mogen zijn.
Wat mij vooral bezighoudt, is dat tolerantie kennelijk zelfs in Amsterdam niet vanzelfsprekend blijft. Dan hebben zowel Nederland als Suriname nog werk te doen.
Niet om iedereen hetzelfde te laten denken, maar om ervoor te zorgen dat iedereen zonder angst zichzelf kan zijn.
Een homoseksuele man of vrouw is niet meer waard dan een ander, maar ook beslist niet minder.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
